4040-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Музораат китоби
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ خِرَاشٍ، حَدَّثَنَا شَبَابَةُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ حُمَيْدٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسًا، يَقُولُ دَعَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم غُلاَمًا لَنَا حَجَّامًا فَحَجَمَهُ فَأَمَرَ لَهُ بِصَاعٍ أَوْ مُدٍّ أَوْ مُدَّيْنِ وَكَلَّمَ فِيهِ فَخُفِّفَ عَنْ ضَرِيبَتِهِ .
Бизга Аҳмад ибнул-Ҳасан ибн Хирош ривоят қилди, бизга Шабоба ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Ҳумайддан, у деди: Анасни розияллаҳу анҳу шундай деганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизнинг қон олувчи бир ғуломимизни чақирдилар, у уларга қон олди. Улар унга бир сў ёки бир мудд ёки икки мудд (таом беришга) буюрдилар ва у ҳақида гаплашдилар, шунда унинг тўлови (харожати) енгиллаштирилди.