حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ، حَدَّثَنِي إِيَاسُ بْنُ سَلَمَةَ، حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، غَزَوْنَا فَزَارَةَ وَعَلَيْنَا أَبُو بَكْرٍ أَمَّرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَيْنَا فَلَمَّا كَانَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْمَاءِ سَاعَةٌ أَمَرَنَا أَبُو بَكْرٍ فَعَرَّسْنَا ثُمَّ شَنَّ الْغَارَةَ فَوَرَدَ الْمَاءَ فَقَتَلَ مَنْ قَتَلَ عَلَيْهِ وَسَبَى وَأَنْظُرُ إِلَى عُنُقٍ مِنَ النَّاسِ فِيهِمُ الذَّرَارِيُّ فَخَشِيتُ أَنْ يَسْبِقُونِي إِلَى الْجَبَلِ فَرَمَيْتُ بِسَهْمٍ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْجَبَلِ فَلَمَّا رَأَوُا السَّهْمَ وَقَفُوا فَجِئْتُ بِهِمْ أَسُوقُهُمْ وَفِيهِمُ امْرَأَةٌ مِنْ بَنِي فَزَارَةَ عَلَيْهَا قِشْعٌ مِنْ أَدَمٍ - قَالَ الْقِشْعُ النِّطَعُ - مَعَهَا ابْنَةٌ لَهَا مِنْ أَحْسَنِ الْعَرَبِ فَسُقْتُهُمْ حَتَّى أَتَيْتُ بِهِمْ أَبَا بَكْرٍ فَنَفَّلَنِي أَبُو بَكْرٍ ابْنَتَهَا فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَمَا كَشَفْتُ لَهَا ثَوْبًا فَلَقِيَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي السُّوقِ فَقَالَ " يَا سَلَمَةُ هَبْ لِي الْمَرْأَةَ " . فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ لَقَدْ أَعْجَبَتْنِي وَمَا كَشَفْتُ لَهَا ثَوْبًا ثُمَّ لَقِيَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْغَدِ فِي السُّوقِ فَقَالَ لِي " يَا سَلَمَةُ هَبْ لِي الْمَرْأَةَ لِلَّهِ أَبُوكَ " . فَقُلْتُ هِيَ لَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَوَاللَّهِ مَا كَشَفْتُ لَهَا ثَوْبًا فَبَعَثَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ فَفَدَى بِهَا نَاسًا مِنَ الْمُسْلِمِينَ كَانُوا أُسِرُوا بِمَكَّةَ .
Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Умар ибн Юнус ривоят қилди, бизга Икрима ибн Аммор ривоят қилди, менга Иёс ибн Салама ривоят қилди, менга отам ривоят қилди. У деди: Фазорага ғазот қилдик, устимизда Абу Бакр бор эди, уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизнинг устимизга амир қилган эди. Биз билан сув орасида бир соатлик масофа қолганда, Абу Бакр бизга буюриб, дам олдик. Сўнг у сувга ҳужум қилди, қийма боқиб, кимни ўлдирса ўлдирди ва асир олди. Мен одамлардан бир тўда томон қарадим, уларнинг ичида бола-чақалар бор эди. Улар мендан олдин тоғга етиб олишларидан қўрқдим, шу сабабли улар билан тоғ орасига бир ўқ отдим. Улар ўқни кўрганларида тўхтадилар. Мен уларни ҳайдаб келдим. Уларнинг ичида Бану Фазорадан бир аёл бор эди, устида теридан қадоқ либос бор эди — қишаъ дегани нитас (тери ёпинчиқ) — унинг ёнида арабларнинг энг гўзалларидан бўлган қизи бор эди. Мен уларни ҳайдаб Абу Бакрнинг олдига келтирдим. Абу Бакр менга унинг қизини нафал қилди. Сўнг Мадинага келдик, мен унга либосини ҳам очмагандим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени бозорда учратиб: «Эй Салама, аёлни менга ҳадя қил», деди. Мен: «Эй Расулуллаҳ, Аллаҳга қасам, у менга ёқди ва мен унга либосини ҳам очмадим», дедим. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам эртаси куни мени бозорда учратиб: «Эй Салама, аёлни менга ҳадя қил, отанг Аллаҳ учун бўлсин», деди. Мен: «У сенга, эй Расулуллаҳ. Аллаҳга қасам, мен унга либосини ҳам очмадим», дедим. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни Макка аҳлига юборди ва у орқали Маккада асир тушган баъзи мусулмонларни фидо қилиб қайтариб олди.