حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَعَمْرٌو النَّاقِدُ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ أَبِي شَيْبَةَ - قَالُوا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ أَبِي مَعْمَرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ دَخَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مَكَّةَ وَحَوْلَ الْكَعْبَةِ ثَلاَثُمِائَةٍ وَسِتُّونَ نُصُبًا فَجَعَلَ يَطْعُنُهَا بِعُودٍ كَانَ بِيَدِهِ وَيَقُولُ " { جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا} { جَاءَ الْحَقُّ وَمَا يُبْدِئُ الْبَاطِلُ وَمَا يُعِيدُ} زَادَ ابْنُ أَبِي عُمَرَ يَوْمَ الْفَتْحِ .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба, Амр ан-Ноқид ва ибн Абу Умар — матн ибн Абу Шайбаники — ривоят қилдилар, улар: бизга Суфён ибн Уяйна ибн Абу Нажиҳдан, у Мужоҳиддан, у Абу Маъмардан, у Абдуллаҳдан ривоят қилди, у деди: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Маккага кирди, Каъба атрофида уч юз олтмишта бут бор эди. У қўлидаги бир таёқ билан уларни тура (найза ура) бошлади ва: ‹{Ҳақ келди, ботил йўқ бўлди. Албатта ботил йўқ бўлгувчидир} {Ҳақ келди, ботил эса (на бирор нарсани) бошлайди ва (на) қайтаради}› дерди». Ибн Абу Умар: «Фатҳ куни» деб зиёда қилди.