حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا حَاتِمٌ، - يَعْنِي ابْنَ إِسْمَاعِيلَ - عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي، عُبَيْدٍ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ، أَنَّهُ دَخَلَ عَلَى الْحَجَّاجِ فَقَالَ يَا ابْنَ الأَكْوَعِ ارْتَدَدْتَ عَلَى عَقِبَيْكَ تَعَرَّبْتَ قَالَ لاَ وَلَكِنْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَذِنَ لِي فِي الْبَدْوِ .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Ҳотим - яъни ибн Исмоил - Язид ибн Абу Убайддан, у Салама ибн ал-Акваъдан ривоят қилдики, у (Салама) Ҳажжожнинг ҳузурига кирди. У (Ҳажжож): «Эй ибн ал-Акваъ, сен ортингга (орқангга) қайтиб, саҳроликка (бадавийликка) қайтиб кетибсанми?» деди. У: «Йўқ, лекин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга саҳрода (чўлда) яшашга изн бердилар» деди.