وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو خَالِدٍ الأَحْمَرُ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، وَحُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَا مِنْ نَفْسٍ تَمُوتُ لَهَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ يَسُرُّهَا أَنَّهَا تَرْجِعُ إِلَى الدُّنْيَا وَلاَ أَنَّ لَهَا الدُّنْيَا وَمَا فِيهَا إِلاَّ الشَّهِيدُ فَإِنَّهُ يَتَمَنَّى أَنْ يَرْجِعَ فَيُقْتَلَ فِي الدُّنْيَا لِمَا يَرَى مِنْ فَضْلِ الشَّهَادَةِ " .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди: Бизга Абу Холид ал-Аҳмар Шуъба дан, у Қатода ва Ҳумайд дан, у Анас ибн Молик дан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди: У айтди: «Аллаҳнинг ҳузурида ўзига яхшилик (ажр) бўлган ҳеч бир жон, дунёга қайтишни — гарчи дунё ва ундаги нарсалар уники бўлса ҳам — ёқтирмайди, шаҳиддан бошқа. Зеро у шаҳодатнинг фазилатидан кўрган нарсаси учун дунёга қайтиб, яна ўлдирилишни орзу қилади.»