حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، وَيُونُسُ بْنُ بُكَيْرٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمَّا نَزَلَتْ { وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الأَقْرَبِينَ} قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الصَّفَا فَقَالَ " يَا فَاطِمَةَ بِنْتَ مُحَمَّدٍ يَا صَفِيَّةُ بِنْتَ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ يَا بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ لاَ أَمْلِكُ لَكُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا سَلُونِي مِنْ مَالِي مَا شِئْتُمْ " .
Оиша айтди: «Ва энг яқин авлод-уруғингни огоҳлантир» (ояти) нозил бўлганида, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Сафо (тепаси)да туриб: "Эй Фотима бинти Муҳаммад, эй Сафийя бинти Абдул-Мутталиб, эй Абдул-Мутталиб болалари! Мен сизлар учун Аллаҳдан (келадиган) ҳеч нарсага эга эмасман; молимдан хоҳлаган нарсангизни (сўраб) мендан сўранглар" деди.