أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ مُوسَى بْنِ طَلْحَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ {وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الأَقْرَبِينَ} دَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قُرَيْشًا فَاجْتَمَعُوا فَعَمَّ وَخَصَّ فَقَالَ " يَا بَنِي كَعْبِ بْنِ لُؤَىٍّ يَا بَنِي مُرَّةَ بْنِ كَعْبٍ يَا بَنِي عَبْدِ شَمْسٍ وَيَا بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ وَيَا بَنِي هَاشِمٍ وَيَا بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ أَنْقِذُوا أَنْفُسَكُمْ مِنَ النَّارِ وَيَا فَاطِمَةُ أَنْقِذِي نَفْسَكِ مِنَ النَّارِ إِنِّي لاَ أَمْلِكُ لَكُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا غَيْرَ أَنَّ لَكُمْ رَحِمًا سَأَبُلُّهَا بِبِلاَلِهَا ".
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Жарир ривоят қилди, у Абдулмалик ибн Умайрдан, у Мусо ибн Талҳадан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу ривоят қилди), у деди: «Энг яқин қариндошларингни огоҳлантир,» (ояти) нозил бўлганида, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Қурайшни чақирдилар, улар йиғилишди. У умумий ва хусусий (қилиб) сўзладилар ва: «Эй Каъб ибн Луъайй ўғиллари! Эй Мурра ибн Каъб ўғиллари! Эй Абду Шамс ўғиллари! Эй Абду Маноф ўғиллари! Эй Ҳошим ўғиллари! Эй Абдулмутталиб ўғиллари! Ўзларингизни дўзахдан қутқаринглар! Эй Фотима! Ўзингни дўзахдан қутқар! Мен сизлар учун Аллаҳдан (келадиган) ҳеч нарсани даф эта олмайман, аммо сизлар билан қариндошлик (риштаси) бор, мен уни ўз намлиги билан намлаб (ардоқлаб) тураман,» дедилар.