أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ مُوسَى بْنِ طَلْحَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ {وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الأَقْرَبِينَ} دَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قُرَيْشًا فَاجْتَمَعُوا فَعَمَّ وَخَصَّ فَقَالَ " يَا بَنِي كَعْبِ بْنِ لُؤَىٍّ يَا بَنِي مُرَّةَ بْنِ كَعْبٍ يَا بَنِي عَبْدِ شَمْسٍ وَيَا بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ وَيَا بَنِي هَاشِمٍ وَيَا بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ أَنْقِذُوا أَنْفُسَكُمْ مِنَ النَّارِ وَيَا فَاطِمَةُ أَنْقِذِي نَفْسَكِ مِنَ النَّارِ إِنِّي لاَ أَمْلِكُ لَكُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا غَيْرَ أَنَّ لَكُمْ رَحِمًا سَأَبُلُّهَا بِبِلاَلِهَا ".
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Жарир ривоят қилди, у Абдулмалик ибн Умайрдан, у Мусо ибн Талҳадан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу ривоят қилди), у деди: «Энг яқин қариндошларингни огоҳлантир,» (ояти) нозил бўлганида, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Қурайшни чақирдилар, улар йиғилишди. У умумий ва хусусий (қилиб) сўзладилар ва: «Эй Каъб ибн Луъайй ўғиллари! Эй Мурра ибн Каъб ўғиллари! Эй Абду Шамс ўғиллари! Эй Абду Маноф ўғиллари! Эй Ҳошим ўғиллари! Эй Абдулмутталиб ўғиллари! Ўзларингизни дўзахдан қутқаринглар! Эй Фотима! Ўзингни дўзахдан қутқар! Мен сизлар учун Аллаҳдан (келадиган) ҳеч нарсани даф эта олмайман, аммо сизлар билан қариндошлик (риштаси) бор, мен уни ўз намлиги билан намлаб (ардоқлаб) тураман,» дедилар.
أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، قَالَ أَنْبَأَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ مُعَاوِيَةَ، - وَهُوَ ابْنُ إِسْحَاقَ - عَنْ مُوسَى بْنِ طَلْحَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ اشْتَرُوا أَنْفُسَكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ إِنِّي لاَ أَمْلِكُ لَكُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا يَا بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ اشْتَرُوا أَنْفُسَكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ إِنِّي لاَ أَمْلِكُ لَكُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا وَلَكِنْ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ رَحِمٌ أَنَا بَالُّهَا بِبِلاَلِهَا ".
Бизга Аҳмад ибн Сулаймон хабар берди, у деди: бизга Убайдуллаҳ ибн Мусо ривоят қилди, у деди: бизга Исроил хабар берди, у Муовиядан — у Ибн Ишоқ эди — у Мусо ибн Талҳадан (ривоят қилди), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Абду Маноф ўғиллари! Ўзларингизни Роббингиздан сотиб олинг, мен сизлар учун Аллаҳдан (келадиган) ҳеч нарсани даф эта олмайман. Эй Абдулмутталиб ўғиллари! Ўзларингизни Роббингиздан сотиб олинг, мен сизлар учун Аллаҳдан (келадиган) ҳеч нарсани даф эта олмайман. Лекин мен билан сизлар ўртангизда қариндошлик (риштаси) бор, мен уни ўз намлиги билан намлаб (ардоқлаб) тураман,» дедилар.
أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، عَنِ ابْنِ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، وَأَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ أُنْزِلَ عَلَيْهِ {وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الأَقْرَبِينَ} قَالَ " يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ اشْتَرُوا أَنْفُسَكُمْ مِنَ اللَّهِ لاَ أُغْنِي عَنْكُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا يَا بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ لاَ أُغْنِي عَنْكُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا يَا عَبَّاسُ بْنَ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ لاَ أُغْنِي عَنْكَ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا يَا صَفِيَّةُ عَمَّةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَ أُغْنِي عَنْكِ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا يَا فَاطِمَةُ بِنْتَ مُحَمَّدٍ سَلِينِي مَا شِئْتِ لاَ أُغْنِي عَنْكِ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا ".
Бизга Сулаймон ибн Довуд хабар берди, у Ибн Ваҳбдан (ривоят қилди), у деди: менга Юнус хабар берди, у Ибн Шиҳобдан, у деди: менга Саид ибн ал-Мусайяб ва Абу Салама ибн Абдурраҳмон хабар берди, улар Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу ривоят қилди), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га «Энг яқин қариндошларингни огоҳлантир,» (ояти) нозил қилинганида, у: «Эй Қурайш жамоаси! Ўзларингизни Аллаҳдан сотиб олинг, мен сизлардан Аллаҳнинг (азобидан) ҳеч нарсани даф эта олмайман. Эй Абдулмутталиб ўғиллари! Мен сизлардан Аллаҳнинг (азобидан) ҳеч нарсани даф эта олмайман. Эй Аббос ибн Абдулмутталиб! Мен сендан Аллаҳнинг (азобидан) ҳеч нарсани даф эта олмайман. Эй Сафийя, Расулуллаҳнинг (соллаллаҳу алайҳи васаллам) аммаси! Мен сендан Аллаҳнинг (азобидан) ҳеч нарсани даф эта олмайман. Эй Фотима бинт Муҳаммад! Мендан хоҳлаганингни сўра, (аммо) мен сендан Аллаҳнинг (азобидан) ҳеч нарсани даф эта олмайман,» дедилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ خَالِدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، وَأَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، قَالَ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ أُنْزِلَ عَلَيْهِ {وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الأَقْرَبِينَ} فَقَالَ " يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ اشْتَرُوا أَنْفُسَكُمْ مِنَ اللَّهِ لاَ أُغْنِي عَنْكُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا يَا بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ لاَ أُغْنِي عَنْكُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا يَا عَبَّاسُ بْنَ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ لاَ أُغْنِي عَنْكَ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا يَا صَفِيَّةُ عَمَّةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَ أُغْنِي عَنْكِ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا يَا فَاطِمَةُ سَلِينِي مَا شِئْتِ لاَ أُغْنِي عَنْكِ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا ".
Бизга Муҳаммад ибн Холид хабар берди, у деди: бизга Бишр ибн Шуъайб ривоят қилди, у отасидан, у аз-Зуҳрийдан (ривоят қилди), у деди: менга Саид ибн ал-Мусайяб ва Абу Салама ибн Абдурраҳмон хабар бердики, Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га «Энг яқин қариндошларингни огоҳлантир,» (ояти) нозил қилинганида, у ўринларидан турдилар ва: «Эй Қурайш жамоаси! Ўзларингизни Аллаҳдан сотиб олинг, мен сизлардан Аллаҳнинг (азобидан) ҳеч нарсани даф эта олмайман. Эй Абду Маноф ўғиллари! Мен сизлардан Аллаҳнинг (азобидан) ҳеч нарсани даф эта олмайман. Эй Аббос ибн Абдулмутталиб! Мен сендан Аллаҳнинг (азобидан) ҳеч нарсани даф эта олмайман. Эй Сафийя, Расулуллаҳнинг (соллаллаҳу алайҳи васаллам) аммаси! Мен сендан Аллаҳнинг (азобидан) ҳеч нарсани даф эта олмайман. Эй Фотима! Мендан хоҳлаганингни сўра, (аммо) мен сендан Аллаҳнинг (азобидан) ҳеч нарсани даф эта олмайман,» дедилар.
أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ، - وَهُوَ ابْنُ عُرْوَةَ - عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ {وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الأَقْرَبِينَ} قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا فَاطِمَةُ ابْنَةَ مُحَمَّدٍ يَا صَفِيَّةُ بِنْتَ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ يَا بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ لاَ أُغْنِي عَنْكُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا سَلُونِي مِنْ مَالِي مَا شِئْتُمْ ".
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Абу Муовия хабар берди, у деди: бизга Ҳишом — у Ибн Урва эди — ривоят қилди, у отасидан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо ривоят қилди), у деди: «Энг яқин қариндошларингни огоҳлантир,» деган бу оят нозил бўлганида, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Фотима бинт Муҳаммад! Эй Сафийя бинт Абдулмутталиб! Эй Абдулмутталиб ўғиллари! Мен сизлардан Аллаҳнинг (азобидан) ҳеч нарсани даф эта олмайман. Мол-мулкимдан хоҳлаганингизни сўранг,» дедилар.