وَحَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّأَخْبَرَهُ أَنَّ رَجُلاً اطَّلَعَ مِنْ جُحْرٍ فِي بَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِدْرًى يُرَجِّلُ بِهِ رَأْسَهُ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ أَعْلَمُ أَنَّكَ تَنْظُرُ طَعَنْتُ بِهِ فِي عَيْنِكَ إِنَّمَا جَعَلَ اللَّهُ الإِذْنَ مِنْ أَجْلِ الْبَصَرِ " .
Менга яна Ҳармала ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб хабар берди, менга Юнус Ибн Шиҳобдан хабар берди, у унга хабар берди: Бир киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг эшигидаги тешикдан қаради, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қўлида эса бошини тараётган тароғи (мизро) бор эди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Агар мен сени қараб турганингни билганимда, буни кўзингга санчган бўлардим. Аллаҳ изн сўрашни фақат кўриш (нигоҳ) сабабли жорий қилди», деди.