حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ، عَنْ عَامِرٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كُنْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ لَيْلَةٍ فِي مَسِيرٍ فَقَالَ لِي " أَمَعَكَ مَاءٌ " . قُلْتُ نَعَمْ . فَنَزَلَ عَنْ رَاحِلَتِهِ فَمَشَى حَتَّى تَوَارَى فِي سَوَادِ اللَّيْلِ ثُمَّ جَاءَ فَأَفْرَغْتُ عَلَيْهِ مِنَ الإِدَاوَةِ فَغَسَلَ وَجْهَهُ وَعَلَيْهِ جُبَّةٌ مِنْ صُوفٍ فَلَمْ يَسْتَطِعْ أَنْ يُخْرِجَ ذِرَاعَيْهِ مِنْهَا حَتَّى أَخْرَجَهُمَا مِنْ أَسْفَلِ الْجُبَّةِ فَغَسَلَ ذِرَاعَيْهِ وَمَسَحَ بِرَأْسِهِ ثُمَّ أَهْوَيْتُ لأَنْزِعَ خُفَّيْهِ فَقَالَ " دَعْهُمَا فَإِنِّي أَدْخَلْتُهُمَا طَاهِرَتَيْنِ " . وَمَسَحَ عَلَيْهِمَا .
Урва ибн ал-Муғира отасидан айтди: Мен бир кеча юришда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга эдим; у менга: "Сен билан сув борми?" деди. Мен: "Ҳа" дедим. У уловидан тушди ва — кеча қоронғилигида кўринмай яширингунча — юрди, кейин келди; мен идишдан устига (сув) қуйдим; у юзини ювди — устида жундан жубба бор эди — билакларини ундан чиқара олмади — то уларни жубба остидан чиқаргунча; бас билакларини ювди ва бошини маш қилди; кейин мен унинг икки маҳсисини ечмоқчи бўлиб энгашдим. У: "Уларни қўй; чунки мен уларни тоза (таҳоратли) ҳолда (оёғимга) киритган эдим" деди ва улар устига маш қилди.