حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - يَعْنِي ابْنَ عُلَيَّةَ - عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَتَمَنَّيَنَّ أَحَدُكُمُ الْمَوْتَ لِضُرٍّ نَزَلَ بِهِ فَإِنْ كَانَ لاَ بُدَّ مُتَمَنِّيًا فَلْيَقُلِ اللَّهُمَّ أَحْيِنِي مَا كَانَتِ الْحَيَاةُ خَيْرًا لِي وَتَوَفَّنِي إِذَا كَانَتِ الْوَفَاةُ خَيْرًا لِي " .
Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Исмоил — яъни ибн Улайя — Абдулазиздан, у Анасдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Бирингиз бошига тушган бир зарар (мусибат) сабабли асло ўлимни тиламасин. Агар тилашдан бошқа чораги бўлмаса: ‹Аллаҳим, ҳаёт мен учун яхши бўлса мени тирик қолдир, вафот мен учун яхши бўлса мени вафот эттир› десин».