حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ سَالِمٍ، قَالَ سَمِعْتُ يَعْقُوبَ بْنَ عَاصِمِ بْنِ عُرْوَةَ بْنِ مَسْعُودٍ الثَّقَفِيَّ، يَقُولُ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو، وَجَاءَهُ رَجُلٌ فَقَالَ مَا هَذَا الْحَدِيثُ الَّذِي تُحَدِّثُ بِهِ تَقُولُ إِنَّ السَّاعَةَ تَقُومُ إِلَى كَذَا وَكَذَا . فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ - أَوْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَوْ كَلِمَةً نَحْوَهُمَا - لَقَدْ هَمَمْتُ أَنْ لاَ أُحَدِّثَ أَحَدًا شَيْئًا أَبَدًا إِنَّمَا قُلْتُ إِنَّكُمْ سَتَرَوْنَ بَعْدَ قَلِيلٍ أَمْرًا عَظِيمًا يُحَرَّقُ الْبَيْتُ وَيَكُونُ وَيَكُونُ ثُمَّ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَخْرُجُ الدَّجَّالُ فِي أُمَّتِي فَيَمْكُثُ أَرْبَعِينَ - لاَ أَدْرِي أَرْبَعِينَ يَوْمًا أَوْ أَرْبَعِينَ شَهْرًا أَوْ أَرْبَعِينَ عَامًا - فَيَبْعَثُ اللَّهُ عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ كَأَنَّهُ عُرْوَةُ بْنُ مَسْعُودٍ فَيَطْلُبُهُ فَيُهْلِكُهُ ثُمَّ يَمْكُثُ النَّاسُ سَبْعَ سِنِينَ لَيْسَ بَيْنَ اثْنَيْنِ عَدَاوَةٌ ثُمَّ يُرْسِلُ اللَّهُ رِيحًا بَارِدَةً مِنْ قِبَلِ الشَّأْمِ فَلاَ يَبْقَى عَلَى وَجْهِ الأَرْضِ أَحَدٌ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ خَيْرٍ أَوْ إِيمَانٍ إِلاَّ قَبَضَتْهُ حَتَّى لَوْ أَنَّ أَحَدَكُمْ دَخَلَ فِي كَبَدِ جَبَلٍ لَدَخَلَتْهُ عَلَيْهِ حَتَّى تَقْبِضَهُ " . قَالَ سَمِعْتُهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " فَيَبْقَى شِرَارُ النَّاسِ فِي خِفَّةِ الطَّيْرِ وَأَحْلاَمِ السِّبَاعِ لاَ يَعْرِفُونَ مَعْرُوفًا وَلاَ يُنْكِرُونَ مُنْكَرًا فَيَتَمَثَّلُ لَهُمُ الشَّيْطَانُ فَيَقُولُ أَلاَ تَسْتَجِيبُونَ فَيَقُولُونَ فَمَا تَأْمُرُنَا فَيَأْمُرُهُمْ بِعِبَادَةِ الأَوْثَانِ وَهُمْ فِي ذَلِكَ دَارٌّ رِزْقُهُمْ حَسَنٌ عَيْشُهُمْ ثُمَّ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَلاَ يَسْمَعُهُ أَحَدٌ إِلاَّ أَصْغَى لِيتًا وَرَفَعَ لِيتًا - قَالَ - وَأَوَّلُ مَنْ يَسْمَعُهُ رَجُلٌ يَلُوطُ حَوْضَ إِبِلِهِ - قَالَ - فَيَصْعَقُ وَيَصْعَقُ النَّاسُ ثُمَّ يُرْسِلُ اللَّهُ - أَوْ قَالَ يُنْزِلُ اللَّهُ - مَطَرًا كَأَنَّهُ الطَّلُّ أَوِ الظِّلُّ - نُعْمَانُ الشَّاكُّ - فَتَنْبُتُ مِنْهُ أَجْسَادُ النَّاسِ ثُمَّ يُنْفَخُ فِيهِ أُخْرَى فَإِذَا هُمْ قِيَامٌ يَنْظُرُونَ ثُمَّ يُقَالُ يَا أَيُّهَا النَّاسُ هَلُمَّ إِلَى رَبِّكُمْ . وَقِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْئُولُونَ - قَالَ - ثُمَّ يُقَالُ أَخْرِجُوا بَعْثَ النَّارِ فَيُقَالُ مِنْ كَمْ فَيُقَالُ مِنْ كُلِّ أَلْفٍ تِسْعَمِائَةٍ وَتِسْعَةً وَتِسْعِينَ - قَالَ - فَذَاكَ يَوْمَ يَجْعَلُ الْوِلْدَانَ شِيبًا وَذَلِكَ يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ سَاقٍ " .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Муъоз ал-Анбарий ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Шуъба Нуъмон ибн Солимдан ривоят қилди. У деди: Яъқуб ибн Осим ибн Урва ибн Масъуд ас-Сақафийни шундай деяётганини эшитдим: Абдуллаҳ ибн Амрни эшитдим, ҳузурига бир киши келиб: «Сен айтаётган бу ҳадис нима, ‹Соат (Қиёмат) шунча-шунча йилга қоим бўлади› дейсанми?» деди. У: «Субҳаналлаҳ — ёки Ла илаҳа иллаллаҳ, ёки шунга ўхшаш бир калима — мен ҳеч кимга ҳеч нарсани асло сўзламасликка қарор қилибман. Мен фақат: ‹Сизлар яқин орада буюк бир ишни кўрасизлар, Байт (Каъба) ёндирилади ва шундай бўлади, шундай бўлади› деган эдим», деди. Сўнг деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Менинг умматимда Дажжол чиқади ва қирқ — қирқ кунми, қирқ ойми, қирқ йилми, билмайман — туради. Сўнг Аллаҳ Ийсо ибн Марямни гўё Урва ибн Масъудга ўхшаш ҳолатда юборади. У уни қидириб топади ва ҳалок этади. Сўнг одамлар етти йил турадилар, икки киши орасида адоват бўлмайди. Сўнг Аллаҳ Шом томонидан совуқ шамол юборади, ер юзида қалбида зарра миқдорича яхшилик ёки иймон бўлган бирор киши қолмайди, балки уни (шамол) қабз қилади. Ҳатто бирингиз тоғнинг ичига кириб кетса ҳам, у унинг ортидан кириб уни қабз қилади». У деди: Буни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитдим. «Сўнг одамларнинг ёмонлари қушлар енгиллигида ва йиртқичлар табиатида қоладилар, яхшиликни яхшилик деб билмайдилар, ёмонликни ёмонлик деб инкор қилмайдилар. Сўнг шайтон уларга кўриниб: ‹Жавоб бермайсизларми?› дейди. Улар: ‹Бизни нимага буюрасан?› дейишади. У уларни бутларга ибодат қилишга буюради. Шу ҳолатда уларнинг ризқлари кўп, ҳаётлари фаровон бўлади. Сўнг Сурга пуфланади, уни эшитган ҳар бир киши бўйнининг бир томонини қуйи эгади ва бир томонини кўтаради. Уни биринчи бўлиб эшитадиган киши туяларига ҳовуз суваётган кишидир. У беҳуш бўлиб йиқилади, одамлар ҳам беҳуш бўлиб йиқиладилар. Сўнг Аллаҳ — ёки: нозил қилади, деди — гўё шудринг ёки сояга ўхшаш ёмғир юборади — бу шубҳа Нуъмондан — ундан одамларнинг жасадлари униб чиқади. Сўнг яна бир бор унга пуфланади, шунда улар тикка туриб томоша қилиб турадилар. Сўнг: ‹Эй одамлар, Роббингиз ҳузурига келинглар› дейилади. ‹Уларни тўхтатиб туринглар, улар сўроқ қилинадиганлардир›. Сўнг: ‹Дўзах аҳлини ажратиб чиқаринглар› дейилади. ‹Қанчадан?› дейилади. ‹Ҳар мингдан тўққиз юз тўқсон тўққизтаси› дейилади. Мана шу — болаларни сочи оқарган чолл қиладиган кун, мана шу — болдир очиладиган кундир».