وَحَدَّثَنَاهُ يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا وَكِيعٌ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ، بِهَذَا الإِسْنَادِ وَقَالَ حَتَّى إِنْ كَانَ أَحَدُنَا لَيَضَعُ كَمَا تَضَعُ الْعَنْزُ مَا يَخْلِطُهُ بِشَىْءٍ .
Буни бизга Яҳё ибн Яҳё ҳам ривоят қилди, бизга Вакийъ Исмоил ибн Абу Холиддан шу иснод билан хабар берди ва: «Ҳатто бирортамиз эчки тезаги каби (тезак) чиқарардик, унга ҳеч нарса қўшилмаган (сувсиз қуруқ) эди», деди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Биз узук ясатиб, унга бир нақш ўйдирдик, бас ҳеч ким унинг нақшига (ўхшатиб) нақш ўймасин,
Биз бир узук ясаттирдик ва унга нақш ўйдирдик, бас ҳеч ким унга ўхшаш нақш ўймасин,
Биз қўйга бўйинбоғ тақар эдик, сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни (Маккага) юборар ва эҳромсиз ҳолда ҳеч нарсадан ўзини тиймас эдилар.
Биз бир сарияда (қўшинда) эдик, жанобатли бўлдик, (Набий) икки (кафтига) тупурди,
Биз қўйни қиладалаб жўнатардик, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эса ҳалол (эҳромсиз) эди, ундан унга бирор нарса ҳаром бўлмади.
Биз бир узук тақиб олдик ва унга нақш ўйдирдик, бас ҳеч ким унга ўхшаш нақш ўймасин.