حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، فِي قَوْلِهِ عَزَّ وَجَلَّ { وَإِنِ امْرَأَةٌ خَافَتْ مِنْ بَعْلِهَا نُشُوزًا أَوْ إِعْرَاضًا} قَالَتْ نَزَلَتْ فِي الْمَرْأَةِ تَكُونُ عِنْدَ الرَّجُلِ فَلَعَلَّهُ أَنْ لاَ يَسْتَكْثِرَ مِنْهَا وَتَكُونُ لَهَا صُحْبَةٌ وَوَلَدٌ فَتَكْرَهُ أَنْ يُفَارِقَهَا فَتَقُولُ لَهُ أَنْتَ فِي حِلٍّ مِنْ شَأْنِي .
Бизга Абу Курайб ривоят қилди, бизга Абу Усома ривоят қилди, бизга Ҳишом отасидан, у Оишадан, азиз ва жалил бўлган Аллаҳнинг ‹Агар бир аёл эрининг нушузидан ёки юз ўгиришидан қўрқса› деган сўзи ҳақида ривоят қилди. У (Оиша): «Бу аёл ҳақида нозил бўлди — у кишининг қарамоғида бўлади, эҳтимол эр ундан кўп (лаззат) олмайди-ю, лекин (аёлнинг) у билан бирга бўлган вақти ва боласи бордир. Шунда у (аёл) эри ўзидан ажралиб кетишини ёқтирмайди ва унга: ‹Сен менинг ишимда (ҳақимда) озодсан›, дейди», деди.