حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ شُعَيْبِ بْنِ اللَّيْثِ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ جَدِّي، حَدَّثَنِي عُقَيْلُ بْنُ خَالِدٍ، قَالَ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، أَنَّ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ لَقَدْ رَاجَعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي ذَلِكَ وَمَا حَمَلَنِي عَلَى كَثْرَةِ مُرَاجَعَتِهِ إِلاَّ أَنَّهُ لَمْ يَقَعْ فِي قَلْبِي أَنْ يُحِبَّ النَّاسُ بَعْدَهُ رَجُلاً قَامَ مَقَامَهُ أَبَدًا وَإِلاَّ أَنِّي كُنْتُ أَرَى أَنَّهُ لَنْ يَقُومَ مَقَامَهُ أَحَدٌ إِلاَّ تَشَاءَمَ النَّاسُ بِهِ فَأَرَدْتُ أَنْ يَعْدِلَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ أَبِي بَكْرٍ .
Оиша — Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг завжаси — айтди: Мен шу (Абу Бакр масаласи)да Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га (қайта-қайта) мурожаат қилдим; мени унга кўп мурожаат қилишга фақат шу ундадики, менинг қалбимга — одамлар ундан кейин унинг ўрнида турган кишини ҳеч қачон яхши кўрмайди — деган (фикр) ўрнашди; ва мен — унинг ўрнида турган ҳар ким билан одамлар шумланади (бадбинлик қилади) деб ўйлар эдим; бас мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) буни Абу Бакрдан буришини хоҳладим.