138-ҳадисСунани Насоий · Таҳорат китоби
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، عَنْ سُفْيَانَ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ الْمُنْكَدِرِ، يَقُولُ سَمِعْتُ جَابِرًا، يَقُولُ مَرِضْتُ فَأَتَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ يَعُودَانِّي فَوَجَدَانِي قَدْ أُغْمِيَ عَلَىَّ فَتَوَضَّأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَبَّ عَلَىَّ وَضُوءَهُ .
Бизга Муҳаммад ибн Мансур Суфёндан хабар берди, у деди: мен Ибн ал-Мункадирдан эшитдим, у: мен Жобирдан эшитдим, у шундай дерди, деди: мен касал бўлдим. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ва Абу Бакр мени кўргани келдилар ва мени ҳушимдан кетган ҳолатда топдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) таҳорат қилдилар ва таҳорат сувини менга қуйдилар.