أَخْبَرَنِي نُوحُ بْنُ حَبِيبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ حَفْصِ بْنِ عَاصِمٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، كُنْتُ مَعَ ابْنِ عُمَرَ فِي سَفَرٍ فَصَلَّى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ انْصَرَفَ إِلَى طِنْفِسَةٍ لَهُ فَرَأَى قَوْمًا يُسَبِّحُونَ قَالَ مَا يَصْنَعُ هَؤُلاَءِ قُلْتُ يُسَبِّحُونَ . قَالَ لَوْ كُنْتُ مُصَلِّيًا قَبْلَهَا أَوْ بَعْدَهَا لأَتْمَمْتُهَا صَحِبْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَكَانَ لاَ يَزِيدُ فِي السَّفَرِ عَلَى الرَّكْعَتَيْنِ وَأَبَا بَكْرٍ حَتَّى قُبِضَ وَعُمَرَ وَعُثْمَانَ - رضى الله عنهم - كَذَلِكَ .
Менга Нуҳ ибн Ҳабиб хабар бериб, деди: бизга Яҳё ибн Саид ривоят қилди, у деди: бизга Исо ибн Ҳафс ибн Осим ривоят қилди, у деди: менга отам ривоят қилиб деди: мен Ибн Умар билан бир сафарда эдим. У Зуҳр ва Асрни икки ракатдан ўқиди, сўнг ўзига тегишли бир гиламча томон бурилиб (ўтирди). У бир қавмнинг (нафл) намоз ўқиётганини кўриб: «Булар нима қиляптилар?» деди. Мен: «Нафл намоз ўқияптилар,» дедим. У деди: «Агар ундан олдин ёки кейин (нафл) ўқийдиган бўлганимда, (фарзни) тўлиқ ўқиган бўлардим. Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га ҳамроҳ бўлдим, у сафарда икки ракатдан ортиқ ўқимас эдилар; Абу Бакр ҳам вафот этгунича, Умар ва Усмон (розияллаҳу анҳум) ҳам шундай эдилар.»