أَخْبَرَنَا هِلاَلُ بْنُ بِشْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ الصَّمَدِ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي السَّائِبُ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو، حَدَّثَهُ قَالَ انْكَسَفَتِ الشَّمْسُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى الصَّلاَةِ وَقَامَ الَّذِينَ مَعَهُ فَقَامَ قِيَامًا فَأَطَالَ الْقِيَامَ ثُمَّ رَكَعَ فَأَطَالَ الرُّكُوعَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَسَجَدَ فَأَطَالَ السُّجُودَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَجَلَسَ فَأَطَالَ الْجُلُوسَ ثُمَّ سَجَدَ فَأَطَالَ السُّجُودَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَقَامَ فَصَنَعَ فِي الرَّكْعَةِ الثَّانِيَةِ مِثْلَ مَا صَنَعَ فِي الرَّكْعَةِ الأُولَى مِنَ الْقِيَامِ وَالرُّكُوعِ وَالسُّجُودِ وَالْجُلُوسِ فَجَعَلَ يَنْفُخُ فِي آخِرِ سُجُودِهِ مِنَ الرَّكْعَةِ الثَّانِيَةِ وَيَبْكِي وَيَقُولُ " لَمْ تَعِدْنِي هَذَا وَأَنَا فِيهِمْ لَمْ تَعِدْنِي هَذَا وَنَحْنُ نَسْتَغْفِرُكَ " . ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَانْجَلَتِ الشَّمْسُ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَخَطَبَ النَّاسَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَإِذَا رَأَيْتُمْ كُسُوفَ أَحَدِهِمَا فَاسْعَوْا إِلَى ذِكْرِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ لَقَدْ أُدْنِيَتِ الْجَنَّةُ مِنِّي حَتَّى لَوْ بَسَطْتُ يَدِي لَتَعَاطَيْتُ مِنْ قُطُوفِهَا وَلَقَدْ أُدْنِيَتِ النَّارُ مِنِّي حَتَّى لَقَدْ جَعَلْتُ أَتَّقِيهَا خَشْيَةَ أَنْ تَغْشَاكُمْ حَتَّى رَأَيْتُ فِيهَا امْرَأَةً مِنْ حِمْيَرَ تُعَذَّبُ فِي هِرَّةٍ رَبَطَتْهَا فَلَمْ تَدَعْهَا تَأْكُلُ مِنْ خَشَاشِ الأَرْضِ فَلاَ هِيَ أَطْعَمَتْهَا وَلاَ هِيَ سَقَتْهَا حَتَّى مَاتَتْ فَلَقَدْ رَأَيْتُهَا تَنْهَشُهَا إِذَا أَقْبَلَتْ وَإِذَا وَلَّتْ تَنْهَشُ أَلْيَتَهَا وَحَتَّى رَأَيْتُ فِيهَا صَاحِبَ السِّبْتِيَّتَيْنِ أَخَا بَنِي الدَّعْدَاعِ يُدْفَعُ بِعَصًا ذَاتِ شُعْبَتَيْنِ فِي النَّارِ وَحَتَّى رَأَيْتُ فِيهَا صَاحِبَ الْمِحْجَنِ الَّذِي كَانَ يَسْرِقُ الْحَاجَّ بِمِحْجَنِهِ مُتَّكِئًا عَلَى مِحْجَنِهِ فِي النَّارِ يَقُولُ أَنَا سَارِقُ الْمِحْجَنِ " .
Бизга Ҳилол ибн Бишр хабар берди, у деди: бизга Абдулазиз ибн Абдуссамад ривоят қилди, у Ато ибн ас-Соибдан (ривоят қилди), у деди: менга отам ас-Соиб ривоят қилдики, Абдуллаҳ ибн Амр унга айтиб берди: у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонларида қуёш тутилди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозга турдилар ва у билан бирга бўлганлар ҳам туришди. У қиёмда туриб, қиёмни узайтирдилар, сўнг руку қилиб, рукуни узайтирдилар, сўнг бошларини кўтариб, сажда қилдилар ва саждани узайтирдилар, сўнг бошларини кўтариб, ўтирдилар ва ўтиришни узайтирдилар, сўнг сажда қилдилар ва саждани узайтирдилар, сўнг бошларини кўтариб, турдилар. Иккинчи ракаатда ҳам биринчи ракаатда қилган қиём, руку, сажда ва ўтиришни худди шундай қилдилар. Иккинчи ракаатнинг охирги саждасида (нафаслари билан) пуфлай ва йиғлай бошладилар ва: «Сен менга бу (азоб)ни ваъда қилмаган эдинг, ҳолбуки мен улар орасида эдим; Сен менга буни ваъда қилмаган эдинг, ҳолбуки биз Сендан мағфират сўраяпмиз,» дедилар. Сўнг бошларини кўтардилар ва қуёш очилди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) туриб, одамларга хутба қилдилар, Аллаҳга ҳамд айтиб, Унга сано айтдилар, сўнг: «Албатта қуёш ва ой Аллаҳ азза ва жалланинг оятларидан икки оятдир. Бас, қачон уларнинг бирининг тутилишини кўрсангизлар, Аллаҳ азза ва жаллани зикр қилишга шошилинглар. Муҳаммаднинг жони қўлида бўлган Зот билан қасамки, жаннат менга шунчалик яқинлаштирилдики, агар қўлимни чўзсам, унинг меваларидан ола олардим. Ва дўзах менга шунчалик яқинлаштирилдики, у сизларни ўраб олишидан қўрқиб, ундан сақлана бошладим. Ҳатто мен у ерда Ҳимярдан бўлган бир аёлни кўрдимки, у бир мушукни боғлаб қўйгани учун азобланарди — уни ер ҳашаротларидан ейишга ҳам қўймади, ўзи ҳам едирмади, сув ҳам бермади, токи у (мушук) ўлиб кетгунча. Мен уни (мушукни) ўша аёл келганида тишлаётганини, кетганида орқасини тишлаётганини кўрдим. Яна у ерда икки сандаллик эгасини — Бану Дадаа қабиласидан бўлган кишини — икки учли таёқ билан дўзахда итарилаётганини кўрдим. Яна у ерда эгри таёқ эгасини кўрдимки, у ўша эгри таёғи билан ҳожилардан ўғирларди, дўзахда таёғига суяниб туриб: «Мен эгри таёқ ўғрисиман,» дерди,» дедилар.