حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ، اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ - وَتَقَارَبَا فِي اللَّفْظِ - قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ انْكَسَفَتِ الشَّمْسُ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ مَاتَ إِبْرَاهِيمُ ابْنُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّاسُ إِنَّمَا انْكَسَفَتْ لِمَوْتِ إِبْرَاهِيمَ . فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى بِالنَّاسِ سِتَّ رَكَعَاتٍ بِأَرْبَعِ سَجَدَاتٍ بَدَأَ فَكَبَّرَ ثُمَّ قَرَأَ فَأَطَالَ الْقِرَاءَةَ ثُمَّ رَكَعَ نَحْوًا مِمَّا قَامَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ فَقَرَأَ قِرَاءَةً دُونَ الْقِرَاءَةِ الأُولَى ثُمَّ رَكَعَ نَحْوًا مِمَّا قَامَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ فَقَرَأَ قِرَاءَةً دُونَ الْقِرَاءَةِ الثَّانِيَةِ ثُمَّ رَكَعَ نَحْوًا مِمَّا قَامَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ ثُمَّ انْحَدَرَ بِالسُّجُودِ فَسَجَدَ سَجْدَتَيْنِ ثُمَّ قَامَ فَرَكَعَ أَيْضًا ثَلاَثَ رَكَعَاتٍ لَيْسَ فِيهَا رَكْعَةٌ إِلاَّ الَّتِي قَبْلَهَا أَطْوَلُ مِنَ الَّتِي بَعْدَهَا وَرُكُوعُهُ نَحْوًا مِنْ سُجُودِهِ ثُمَّ تَأَخَّرَ وَتَأَخَّرَتِ الصُّفُوفُ خَلْفَهُ حَتَّى انْتَهَيْنَا - وَقَالَ أَبُو بَكْرٍ حَتَّى انْتَهَى إِلَى النِّسَاءِ - ثُمَّ تَقَدَّمَ وَتَقَدَّمَ النَّاسُ مَعَهُ حَتَّى قَامَ فِي مَقَامِهِ فَانْصَرَفَ حِينَ انْصَرَفَ وَقَدْ آضَتِ الشَّمْسُ فَقَالَ " يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّمَا الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ وَإِنَّهُمَا لاَ يَنْكَسِفَانِ لِمَوْتِ أَحَدٍ مِنَ النَّاسِ - وَقَالَ أَبُو بَكْرٍ لِمَوْتِ بَشَرٍ - فَإِذَا رَأَيْتُمْ شَيْئًا مِنْ ذَلِكَ فَصَلُّوا حَتَّى تَنْجَلِيَ مَا مِنْ شَىْءٍ تُوعَدُونَهُ إِلاَّ قَدْ رَأَيْتُهُ فِي صَلاَتِي هَذِهِ لَقَدْ جِيءَ بِالنَّارِ وَذَلِكُمْ حِينَ رَأَيْتُمُونِي تَأَخَّرْتُ مَخَافَةَ أَنْ يُصِيبَنِي مِنْ لَفْحِهَا وَحَتَّى رَأَيْتُ فِيهَا صَاحِبَ الْمِحْجَنِ يَجُرُّ قُصْبَهُ فِي النَّارِ كَانَ يَسْرِقُ الْحَاجَّ بِمِحْجَنِهِ فَإِنْ فُطِنَ لَهُ قَالَ إِنَّمَا تَعَلَّقَ بِمِحْجَنِي . وَإِنْ غُفِلَ عَنْهُ ذَهَبَ بِهِ وَحَتَّى رَأَيْتُ فِيهَا صَاحِبَةَ الْهِرَّةِ الَّتِي رَبَطَتْهَا فَلَمْ تُطْعِمْهَا وَلَمْ تَدَعْهَا تَأْكُلُ مِنْ خَشَاشِ الأَرْضِ حَتَّى مَاتَتْ جُوعًا ثُمَّ جِيءَ بِالْجَنَّةِ وَذَلِكُمْ حِينَ رَأَيْتُمُونِي تَقَدَّمْتُ حَتَّى قُمْتُ فِي مَقَامِي وَلَقَدْ مَدَدْتُ يَدِي وَأَنَا أُرِيدُ أَنْ أَتَنَاوَلَ مِنْ ثَمَرِهَا لِتَنْظُرُوا إِلَيْهِ ثُمَّ بَدَا لِي أَنْ لاَ أَفْعَلَ فَمَا مِنْ شَىْءٍ تُوعَدُونَهُ إِلاَّ قَدْ رَأَيْتُهُ فِي صَلاَتِي هَذِهِ " .
Жобир айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ўғли Иброҳим вафот этган куни — қуёш тутилди; бас одамлар: «Фақат Иброҳимнинг ўлими сабабли(гина) тутилди» дедилар. Бас Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) турди ва одамларга олти рукуъ, тўрт сажда (қилиб) ўқиди: бошлади ва такбир айтди, кейин қироат қилди ва қироатни узайтирди, кейин қиёмига яқин (узунликда) рукуъ қилди, кейин рукуъдан бошини кўтарди ва биринчи қироатдан қисқароқ қироат қилди, кейин қиёмига яқин рукуъ қилди, кейин рукуъдан бошини кўтарди ва иккинчи қироатдан қисқароқ қироат қилди, кейин қиёмига яқин рукуъ қилди, кейин рукуъдан бошини кўтарди, кейин сажда учун энгашди ва икки сажда қилди; кейин турди ва яна уч рукуъ (қилиб ўқиди) — улардаги ҳар бир ракатда олдингиси кейингисидан узунроқ, ва рукуъи саждасига яқин эди. Кейин орқага чекинди, ортидаги сафлар ҳам орқага чекинди, то биз етиб бордик — Абу Бакр: «то аёллар олдига етгунга қадар» деди —; кейин олдинга ўтди, одамлар ҳам у билан олдинга ўтди, то у ўз ўрнида турди; (намоздан) қайтганида қайтди — қуёш (аллақачон) қайтган (очилган) эди. Бас: «Эй одамлар! Албатта қуёш ва ой — Аллаҳнинг оятларидан икки оятдир; улар иккови ҳеч бир одамнинг ўлими сабабли тутилмайди — Абу Бакр: ‹башар (инсон)нинг ўлими сабабли› деди —; бас шундан бирор нарса кўрсангиз, (бало) очилгунга қадар намоз ўқинг. Сизларга ваъда қилинган ҳар бир нарсани мен мана шу намозимда кўрдим. Ростдан дўзах келтирилди — ўша сиз мени орқага чекинган ҳолда кўрган пайтда — унинг ёлқинидан менга (зарар) етишидан қўрқиб; ҳатто мен унда илмоқли таёқ эгасини — ўз ичакларини дўзахда судраб (юрган) ҳолда — кўрдим; у ҳожиларни илмоқли таёғи билан ўғирлар эди; агар пайқалса: ‹Фақат илмоғимга илашиб қолди› дер; пайқалмаса, уни олиб кетар эди. Ҳатто мен унда мушук (соҳибаси)ни — ўзи боғлаб қўйган, озиқ бермаган ва ернинг ҳашаротларидан еишга ҳам қўймаган — то очдан ўлгунга қадар — (аёлни) кўрдим. Кейин жаннат келтирилди — ўша сиз мени олдинга ўтиб ўз ўрнимда турган ҳолда кўрган пайтда — ва ростдан мен қўлимни чўзди м — унинг мевасидан олмоқчи бўлиб, сиз унга қарашингиз учун —; кейин менга қилмаслик (маъқул) бўлиб кўринди. Бас сизларга ваъда қилинган ҳар бир нарсани мен мана шу намозимда кўрдим» деди.