أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، عَنْ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ سَعْدِ بْنِ هِشَامِ بْنِ عَامِرٍ، قَالَ قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ فَدَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ - رضى الله عنها - قَالَتْ مَنْ أَنْتَ قُلْتُ أَنَا سَعْدُ بْنُ هِشَامِ بْنِ عَامِرٍ . قَالَتْ رَحِمَ اللَّهُ أَبَاكَ . قُلْتُ أَخْبِرِينِي عَنْ صَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَتْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ وَكَانَ . قُلْتُ أَجَلْ . قَالَتْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُصَلِّي بِاللَّيْلِ صَلاَةَ الْعِشَاءِ ثُمَّ يَأْوِي إِلَى فِرَاشِهِ فَيَنَامُ فَإِذَا كَانَ جَوْفُ اللَّيْلِ قَامَ إِلَى حَاجَتِهِ وَإِلَى طَهُورِهِ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَيُصَلِّي ثَمَانِيَ رَكَعَاتٍ يُخَيَّلُ إِلَىَّ أَنَّهُ يُسَوِّي بَيْنَهُنَّ فِي الْقِرَاءَةِ وَالرُّكُوعِ وَالسُّجُودِ وَيُوتِرُ بِرَكْعَةٍ ثُمَّ يُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ وَهُوَ جَالِسٌ ثُمَّ يَضَعُ جَنْبَهُ فَرُبَّمَا جَاءَ بِلاَلٌ فَآذَنَهُ بِالصَّلاَةِ قَبْلَ أَنْ يُغْفِيَ وَرُبَّمَا يُغْفِي وَرُبَّمَا شَكَكْتُ أَغْفَى أَوْ لَمْ يُغْفِ حَتَّى يُؤْذِنَهُ بِالصَّلاَةِ فَكَانَتْ تِلْكَ صَلاَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَسَنَّ وَلَحُمَ - فَذَكَرَتْ مِنْ لَحْمِهِ مَا شَاءَ اللَّهُ - قَالَتْ وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي بِالنَّاسِ الْعِشَاءَ ثُمَّ يَأْوِي إِلَى فِرَاشِهِ فَإِذَا كَانَ جَوْفُ اللَّيْلِ قَامَ إِلَى طَهُورِهِ وَإِلَى حَاجَتِهِ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ يَدْخُلُ الْمَسْجِدَ فَيُصَلِّي سِتَّ رَكَعَاتٍ يُخَيَّلُ إِلَىَّ أَنَّهُ يُسَوِّي بَيْنَهُنَّ فِي الْقِرَاءَةِ وَالرُّكُوعِ وَالسُّجُودِ ثُمَّ يُوتِرُ بِرَكْعَةٍ ثُمَّ يُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ وَهُوَ جَالِسٌ ثُمَّ يَضَعُ جَنْبَهُ وَرُبَّمَا جَاءَ بِلاَلٌ فَآذَنَهُ بِالصَّلاَةِ قَبْلَ أَنْ يُغْفِيَ وَرُبَّمَا أَغْفَى وَرُبَّمَا شَكَكْتُ أَغْفَى أَمْ لاَ حَتَّى يُؤْذِنَهُ بِالصَّلاَةِ قَالَتْ فَمَا زَالَتْ تِلْكَ صَلاَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Амр ибн Али, Абдулаълодан хабар бериб, деди: бизга Ҳишом, ал-Ҳасандан, у Саъд ибн Ҳишом ибн Омирдан ривоят қилди. У деди: Мен Мадинага келдим ва Оиша (розияллаҳу анҳо)нинг олдига кирдим. У: «Сен кимсан?» деди. Мен: «Мен Саъд ибн Ҳишом ибн Омирман,» дедим. У: «Аллаҳ отангга раҳмат қилсин,» деди. Мен: «Менга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг намози ҳақида хабар бер,» дедим. У: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) шундай-шундай қилар эдилар,» деди. Мен: «Ҳа,» дедим. У деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кечаси хуфтон намозини ўқир, сўнгра тўшагига бориб ухлар эдилар. Тун ярми бўлганда, ҳожати ва таҳорати учун турар, таҳорат олар эдилар. Сўнгра масжидга кириб, саккиз ракат намоз ўқир эдилар — менга уларнинг қироати, рукуъи ва саждасини баробар қилаётгандек туюлар эди — ва бир ракат билан витр қилар эдилар. Сўнгра ўтирган ҳолда икки ракат ўқир, кейин ёнбошлар эдилар. Баъзан Билол у мудраганидан олдин келиб, намоз вақтини билдирар, баъзан эса у мудраб қолар эдилар; баъзан мен у намоз вақти билдирилгунича мудрадими ёки мудрамадими шубҳаланар эдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг намози ёшлари улуғайиб, вазн олмагунча шундай эди» — ва у (Оиша) Аллаҳ хоҳлаганча унинг вазн олиши ҳақида зикр қилди. У деди: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) одамларга хуфтон намозини ўқитар, сўнгра тўшагига борар эдилар. Тун ярми бўлганда, таҳорати ва ҳожати учун турар, таҳорат олар эдилар. Сўнгра масжидга кириб, олти ракат намоз ўқир эдилар — менга уларнинг қироати, рукуъи ва саждасини баробар қилаётгандек туюлар эди. Сўнгра бир ракат билан витр қилар, кейин ўтирган ҳолда икки ракат ўқир, сўнгра ёнбошлар эдилар. Баъзан Билол у мудраганидан олдин келиб, намоз вақтини билдирар, баъзан эса у мудраб қолар эдилар; баъзан мен у намоз вақти билдирилгунича мудрадими ёки йўқми шубҳаланар эдим.» У деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг намози шундай бўлиб қолди.»