أَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ خَالِدٍ الْقَطَّانُ الرَّقِّيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرًا، يَقُولُ : خَطَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ رَجُلاً مِنْ أَصْحَابِهِ مَاتَ فَقُبِرَ لَيْلاً، وَكُفِّنَ فِي كَفَنٍ غَيْرِ طَائِلٍ، فَزَجَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُقْبَرَ إِنْسَانٌ لَيْلاً إِلاَّ أَنْ يُضْطَرَّ إِلَى ذَلِكَ .
Менга Абдурраҳмон ибн Холид ал-Қаттан ар-Раққий хабар бериб деди: бизга Ҳажжож ривоят қилиб деди: Ибн Журайж деди: менга Абуз-Зубайр хабар бериб (айтдики), у Жобирни шундай деганини эшитди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хутба қилдилар ва ўз саҳобаларидан вафот этиб, кечаси дафн этилган ҳамда арзимас кафанга ўралган бир кишини зикр қилдилар. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) зарурат туғилмаган бўлса, инсонни кечаси дафн этишдан қайтардилар.»