أَخْبَرَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ عِيسَى، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أُمَيَّةَ بْنِ صَفْوَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ صَفْوَانَ، سَمِعَ جَدَّهُ، يَقُولُ حَدَّثَتْنِي حَفْصَةُ، أَنَّهُ قَالَ صلى الله عليه وسلم " لَيَؤُمَّنَّ هَذَا الْبَيْتَ جَيْشٌ يَغْزُونَهُ حَتَّى إِذَا كَانُوا بِبَيْدَاءَ مِنَ الأَرْضِ خُسِفَ بِأَوْسَطِهِمْ فَيُنَادِي أَوَّلُهُمْ وَآخِرُهُمْ فَيُخْسَفُ بِهِمْ جَمِيعًا وَلاَ يَنْجُو إِلاَّ الشَّرِيدُ الَّذِي يُخْبِرُ عَنْهُمْ " . فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ أَشْهَدُ عَلَيْكَ أَنَّكَ مَا كَذَبْتَ عَلَى جَدِّكَ وَأَشْهَدُ عَلَى جَدِّكَ أَنَّهُ مَا كَذَبَ عَلَى حَفْصَةَ وَأَشْهَدُ عَلَى حَفْصَةَ أَنَّهَا لَمْ تَكْذِبْ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга ал-Ҳусайн ибн Исо хабар бериб, деди: бизга Суфён, Умайя ибн Сафвон ибн Абдуллаҳ ибн Сафвондан ривоят қилди, у бобосидан эшитган, у айтардики: менга Ҳафса (розияллаҳу анҳо) ривоят қилиб (айтдики), у (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бу Байтни (Каъбани) бир қўшин мақсад қилиб, унга (қарши) лашкар тортади. Улар ернинг Байдо (деган дашт)ига етганларида, ўртадагилари ерга ютиб юборилади. Шунда аввалгиси ҳам, охиргиси ҳам қичқиради, сўнг уларнинг барчаси ерга ютиб юборилади ва улардан хабар берадиган қочоқдан бошқа ҳеч ким қутулмайди,» дедилар. Шунда бир киши унга: «Сен бобонгга (нисбат бериб) ёлғон айтмаганингга гувоҳлик бераман, ва бобонг Ҳафсага (нисбат бериб) ёлғон айтмаганига гувоҳлик бераман, ва Ҳафса Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га (нисбат бериб) ёлғон айтмаганига гувоҳлик бераман,» деди.