أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمِ بْنِ نُعَيْمٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا سُوَيْدٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ الْوَارِثِ، - ثِقَةٌ - قَالَ حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ الأَعْرَجُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنُ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنْ رَجُلٍ، مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مُعَاذٍ قَالَ خَطَبَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِمِنًى فَفَتَحَ اللَّهُ أَسْمَاعَنَا حَتَّى إِنْ كُنَّا لَنَسْمَعُ مَا يَقُولُ وَنَحْنُ فِي مَنَازِلِنَا فَطَفِقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُعَلِّمُهُمْ مَنَاسِكَهُمْ حَتَّى بَلَغَ الْجِمَارَ فَقَالَ بِحَصَى الْخَذْفِ وَأَمَرَ الْمُهَاجِرِينَ أَنْ يَنْزِلُوا فِي مُقَدَّمِ الْمَسْجِدِ وَأَمَرَ الأَنْصَارَ أَنْ يَنْزِلُوا فِي مُؤَخَّرِ الْمَسْجِدِ .
Бизга Муҳаммад ибн Ҳотим ибн Нуъайм хабар бериб, деди: бизга Сувайд хабар бериб, деди: бизга Абдуллаҳ, Абдулворисдан — у ишончли киши — хабар берди, у деди: бизга Ҳумайд ал-Аъраж, Муҳаммад ибн Иброҳим ат-Таймийдан, у улардан бири бўлган Абдурраҳмон ибн Муъоз деган кишидан ривоят қилди. У деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга Минода хутба қилдилар. Аллаҳ эшитишимизни шундай очиб бердики, биз манзилларимизда туриб у киши айтаётган нарсани эшитардик. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларга маносикларини (ҳаж амалларини) ўргата бошладилар, жамараларга (тош отишга) етганларида хазаф тошлари (кичик майда тошлар) билан (отишни) айтдилар. Муҳожирларга масжиднинг олдинги қисмида, ансорларга эса масжиднинг орқа қисмида жойлашишни буюрдилар.»