أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، عَنِ ابْنِ الْقَاسِمِ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَلْحَلَةَ الدُّؤَلِيِّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِمْرَانَ الأَنْصَارِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ عَدَلَ إِلَىَّ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ وَأَنَا نَازِلٌ، تَحْتَ سَرْحَةٍ بِطَرِيقِ مَكَّةَ فَقَالَ مَا أَنْزَلَكَ تَحْتَ هَذِهِ الشَّجَرَةِ فَقُلْتُ أَنْزَلَنِي ظِلُّهَا . قَالَ عَبْدُ اللَّهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا كُنْتَ بَيْنَ الأَخْشَبَيْنِ مِنْ مِنًى وَنَفَخَ - بِيَدِهِ نَحْوَ الْمَشْرِقِ - فَإِنَّ هُنَاكَ وَادِيًا يُقَالُ لَهُ السُّرَّبَةُ - وَفِي حَدِيثِ الْحَارِثِ يُقَالُ لَهُ السُّرَرُ - بِهِ سَرْحَةٌ سُرَّ تَحْتَهَا سَبْعُونَ نَبِيًّا " .
Бизга Муҳаммад ибн Салама ва ал-Ҳорис ибн Мискин — унга ўқиб берилганида мен эшитиб турардим — ибн ал-Қосимдан хабар берди: менга Молик, Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳалҳала ад-Дуъалийдан, у Муҳаммад ибн Имрон ал-Ансорийдан, у отасидан ривоят қилди. У деди: «Мен Макка йўлида бир катта дарахт остига тушиб турганимда Абдуллаҳ ибн Умар ёнимга келди ва: «Сени бу дарахт остига нима туширди?» деди. Мен: «Унинг сояси туширди,» дедим. Абдуллаҳ деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Минонинг икки тоғи орасида бўлганингда — ва у киши қўллари билан шарқ томонга ишора қилдилар — у ерда Сурраба деб аталувчи бир водий бор — ал-Ҳориснинг ҳадисида: Сурар деб аталади — унда бир катта дарахт бор, унинг остида етмиш набий туғилган,» дедилар.»