أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ عَمَّارٍ، قَالَ عَرَّسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِأُولاَتِ الْجَيْشِ وَمَعَهُ عَائِشَةُ زَوْجَتُهُ فَانْقَطَعَ عِقْدُهَا مِنْ جَزْعِ ظِفَارِ فَحُبِسَ النَّاسُ ابْتِغَاءَ عِقْدِهَا ذَلِكَ حَتَّى أَضَاءَ الْفَجْرُ وَلَيْسَ مَعَ النَّاسِ مَاءٌ فَتَغَيَّظَ عَلَيْهَا أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ حَبَسْتِ النَّاسَ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ رُخْصَةَ التَّيَمُّمِ بِالصَّعِيدِ قَالَ فَقَامَ الْمُسْلِمُونَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَضَرَبُوا بِأَيْدِيهِمُ الأَرْضَ ثُمَّ رَفَعُوا أَيْدِيَهُمْ وَلَمْ يَنْفُضُوا مِنَ التُّرَابِ شَيْئًا فَمَسَحُوا بِهَا وُجُوهَهُمْ وَأَيْدِيَهُمْ إِلَى الْمَنَاكِبِ وَمِنْ بُطُونِ أَيْدِيهِمْ إِلَى الآبَاطِ .
Бизга Муҳаммад ибн Яҳё ибн Абдуллаҳ хабар берди, у деди: бизга Яъқуб ибн Иброҳим ривоят қилди, у деди: бизга отам, Солиҳдан, у Ибн Шиҳобдан ривоят қилди, у деди: менга Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Утба, Ибн Аббосдан, у Аммордан ривоят қилди, у деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Улотул-Жайшда кечаси тушадиган жойда тўхтадилар, у билан бирга аёллари Оиша ҳам бор эди. Унинг Зифор мунчоқларидан тузилган маржони узилиб тушди. Одамлар унинг ўша маржонини излаш учун токи тонг ёришгунча ушланиб қолишди, ҳолбуки одамлар билан сув йўқ эди. Абу Бакр унга ғазабланиб: «Сен одамларни ушлаб қолдинг, ҳолбуки улар билан сув йўқ,» деди. Шунда Аллаҳ азза ва жалла пок тупроқ билан таяммум қилиш рухсатини нозил қилди.» (Аммор) деди: «Сўнг мусулмонлар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга туриб, қўлларини ерга урдилар, кейин қўлларини кўтардилар ва тупроқдан ҳеч нарсани қоқиб ташламадилар, сўнг улар билан юзларини ва қўлларини елкаларигача, қўлларининг ички томонидан қўлтиқларигача маш қилдилар.»