أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، عَنِ ابْنِ الْقَاسِمِ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي قَتَادَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ إِنْ قُتِلْتُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ صَابِرًا مُحْتَسِبًا مُقْبِلاً غَيْرَ مُدْبِرٍ أَيُكَفِّرُ اللَّهُ عَنِّي خَطَايَاىَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " نَعَمْ " . فَلَمَّا وَلَّى الرَّجُلُ نَادَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَوْ أَمَرَ بِهِ فَنُودِيَ لَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَيْفَ قُلْتَ " . فَأَعَادَ عَلَيْهِ قَوْلَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " نَعَمْ إِلاَّ الدَّيْنَ كَذَلِكَ قَالَ لِي جِبْرِيلُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ " .
Бизга Муҳаммад ибн Салама ва ал-Ҳорис ибн Мискин — унга ўқиб берилган ва мен эшитиб турганман — Ибнул-Қосимдан хабар беришди, у деди: менга Молик ривоят қилди, у Яҳё ибн Саиддан, у Саид ибн Аби Саиддан, у Абдуллаҳ ибн Аби Қатодадан, у отасидан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига бир киши келиб: «Эй Аллаҳнинг Расули, айтингчи, агар мен Аллаҳ йўлида сабр қилиб, (ажрини Аллаҳдан) умид қилиб, (душманга) юзланиб, орқага қайтмаган ҳолда ўлдирилсам, Аллаҳ менинг хатоларимни (гуноҳларимни) кечирадими?» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ҳа,» дедилар. У киши орқасига бурилиб кетганида, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни чақирдилар ёки уни чақиришга амр қилдилар, шунда унга хитоб қилинди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Қандай дединг?» дедилар. У сўзини такрорлади. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ҳа, қарздан бошқа(си кечирилади); менга Жибрил (алайҳиссалом) шундай деди,» дедилар.