أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ الْعَلاَءِ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، سَمِعَ مُحَمَّدَ بْنَ قَيْسٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي قَتَادَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ إِنْ ضَرَبْتُ بِسَيْفِي فِي سَبِيلِ اللَّهِ صَابِرًا مُحْتَسِبًا مُقْبِلاً غَيْرَ مُدْبِرٍ حَتَّى أُقْتَلَ أَيُكَفِّرُ اللَّهُ عَنِّي خَطَايَاىَ قَالَ " نَعَمْ " . فَلَمَّا أَدْبَرَ دَعَاهُ فَقَالَ " هَذَا جِبْرِيلُ يَقُولُ إِلاَّ أَنْ يَكُونَ عَلَيْكَ دَيْنٌ " .
Бизга Абдул Жаббор ибнул-Ало хабар берди, у деди: бизга Суфён Амрдан ривоят қилди, у Муҳаммад ибн Қайснинг шундай деганини эшитди, у Абдуллаҳ ибн Аби Қатодадан, у отасидан (ривоят қилдики), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) минбарда турганларида, бир киши келиб: «Эй Аллаҳнинг Расули, айтингчи, агар мен Аллаҳ йўлида сабр қилиб, (ажрини Аллаҳдан) умид қилиб, (душманга) юзланиб, орқага қайтмаган ҳолда қиличим билан уришиб, ўлдирилгунимга қадар (жанг қилсам), Аллаҳ менинг хатоларимни кечирадими?» деди. У: «Ҳа,» дедилар. У киши орқасига бурилиб кетганида, уни чақириб: «Мана бу Жибрил: «Агар устингда қарз бўлмаса,» деяпти,» дедилар.