أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَجْلاَنَ، عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَخْطُبُ عَلَى الْمِنْبَرِ فَقَالَ أَرَأَيْتَ إِنْ قَاتَلْتُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ صَابِرًا مُحْتَسِبًا مُقْبِلاً غَيْرَ مُدْبِرٍ أَيُكَفِّرُ اللَّهُ عَنِّي سَيِّئَاتِي قَالَ " نَعَمْ " . ثُمَّ سَكَتَ سَاعَةً قَالَ " أَيْنَ السَّائِلُ آنِفًا " . فَقَالَ الرَّجُلُ هَا أَنَا ذَا . قَالَ " مَا قُلْتَ " . قَالَ أَرَأَيْتَ إِنْ قُتِلْتُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ صَابِرًا مُحْتَسِبًا مُقْبِلاً غَيْرَ مُدْبِرٍ أَيُكَفِّرُ اللَّهُ عَنِّي سَيِّئَاتِي قَالَ " نَعَمْ إِلاَّ الدَّيْنَ سَارَّنِي بِهِ جِبْرِيلُ آنِفًا " .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор хабар берди, у деди: бизга Абу Осим ривоят қилди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Ажлон ривоят қилди, у Саид ал-Мақбурийдан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилдики), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) минбарда хутба ўқиётганларида, бир киши келиб: «Айтингчи, агар мен Аллаҳ йўлида сабр қилиб, (ажрини Аллаҳдан) умид қилиб, (душманга) юзланиб, орқага қайтмаган ҳолда жанг қилсам, Аллаҳ менинг ёмонликларимни (гуноҳларимни) кечирадими?» деди. У: «Ҳа,» дедилар. Сўнг бир оз жим турдилар-да: «Ҳозиргина сўраган киши қаерда?» дедилар. У киши: «Мана мен,» деди. У: «Нима дединг?» дедилар. У: «Айтингчи, агар мен Аллаҳ йўлида сабр қилиб, (ажрини Аллаҳдан) умид қилиб, (душманга) юзланиб, орқага қайтмаган ҳолда ўлдирилсам, Аллаҳ менинг ёмонликларимни кечирадими?» деди. У: «Ҳа, қарздан бошқа(си кечирилади); буни менга ҳозиргина Жибрил сирлашиб айтди,» дедилар.