أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَعْمَرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَبَّانُ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبَانُ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ خَالِدِ بْنِ عُرْفُطَةَ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ سَالِمٍ، عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ، أَنَّ رَجُلاً، يُقَالُ لَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ حُنَيْنٍ وَيُنْبَزُ قُرْقُورًا أَنَّهُ وَقَعَ بِجَارِيَةِ امْرَأَتِهِ فَرُفِعَ إِلَى النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ فَقَالَ لأَقْضِيَنَّ فِيهَا بِقَضِيَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِنْ كَانَتْ أَحَلَّتْهَا لَكَ جَلَدْتُكَ وَإِنْ لَمْ تَكُنْ أَحَلَّتْهَا لَكَ رَجَمْتُكَ بِالْحِجَارَةِ فَكَانَتْ أَحَلَّتْهَا لَهُ فَجُلِدَ مِائَةً . قَالَ قَتَادَةُ فَكَتَبْتُ إِلَى حَبِيبِ بْنِ سَالِمٍ فَكَتَبَ إِلَىَّ بِهَذَا .
Бизга Муҳаммад ибн Маъмар хабар берди, у деди: бизга Ҳаббон ривоят қилди, у деди: бизга Абон ривоят қилди, у Қатодадан, у Холид ибн Урфутадан, у Ҳабиб ибн Солимдан, у Нуъмон ибн Башир (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), Абдурраҳмон ибн Ҳунайн деб аталадиган, «Қурқур» лақаби билан аталадиган бир киши ўз аёлининг чўрисига яқинлик қилиб қўйди. Бу (масала) Нуъмон ибн Башир (розияллаҳу анҳу)га келтирилди. У: «Мен бу ҳақда албатта Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳукми билан ҳукм қиламан: агар (аёлинг) уни (чўрини) сенга ҳалол қилган бўлса, мен сени (қамчи билан) ураман; агар уни сенга ҳалол қилмаган бўлса, мен сени тош билан тошбўрон қиламан,» деди. (Аёли) уни унга ҳалол қилган экан, шу сабабли у юз (қамчи) урилди. Қатода деди: «Мен Ҳабиб ибн Солимга хат ёздим, у эса менга шу (хабар)ни ёзиб юборди.»