حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي عَرُوبَةَ، وَأَيُّوبَ بْنِ مِسْكِينٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ سَالِمٍ، قَالَ رُفِعَ إِلَى النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ رَجُلٌ وَقَعَ عَلَى جَارِيَةِ امْرَأَتِهِ فَقَالَ لأَقْضِيَنَّ فِيهَا بِقَضَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَئِنْ كَانَتْ أَحَلَّتْهَا لَهُ لأَجْلِدَنَّهُ مِائَةً وَإِنْ لَمْ تَكُنْ أَحَلَّتْهَا لَهُ رَجَمْتُهُ .
Бизга Али ибн Ҳужр ривоят қилди, у деди: бизга Ҳушайм ривоят қилди, Саид ибн Абу Арубадан ва Айюб ибн Мискиндан, улар Қатодадан, у Ҳабиб ибн Солимдан (ривоят қилди). У деди: ан-Нуъмон ибн Баширнинг олдига хотинининг чўрисига яқинлик қилган бир киши келтирилди. У: «Мен бу (киши) ҳақида албатта Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳукми билан ҳукм қиламан: агар (хотини) уни (чўрини) унга ҳалол қилган бўлса, мен уни юз (дарра) ураман; агар уни унга ҳалол қилмаган бўлса, мен уни тошбўрон қиламан,» деди.