أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، فِي قَوْلِهِ عَزَّ وَجَلَّ { وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجًا وَصِيَّةً لأَزْوَاجِهِمْ مَتَاعًا إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْرَاجٍ } قَالَ نَسَخَتْهَا { وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجًا يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا } .
Бизга Қутайба хабар бериб деди: бизга Абул-Аҳвас ривоят қилди, у Симокдан, у Икримадан, Аллаҳ азза ва жалланинг «Сизлардан вафот этиб, хотинларини қолдириб кетувчилар хотинлари учун бир йилгача (уйларидан) чиқарилмаган ҳолда нафақа беришни васият қилсинлар,» деган сўзи ҳақида (ривоят қилди). У деди: буни «Сизлардан вафот этиб, хотинларини қолдириб кетувчиларнинг (хотинлари) ўзларича тўрт ой-у ўн кун кутадилар,» (ояти) бекор қилди.