أَخْبَرَنَا زَكَرِيَّا بْنُ يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنِي عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ بْنِ وَاقِدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ النَّحْوِيُّ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، فِي قَوْلِهِ تَعَالَى { إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ } الآيَةَ قَالَ نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ فِي الْمُشْرِكِينَ فَمَنْ تَابَ مِنْهُمْ قَبْلَ أَنْ يُقْدَرَ عَلَيْهِ لَمْ يَكُنْ عَلَيْهِ سَبِيلٌ وَلَيْسَتْ هَذِهِ الآيَةُ لِلرَّجُلِ الْمُسْلِمِ فَمَنْ قَتَلَ وَأَفْسَدَ فِي الأَرْضِ وَحَارَبَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ ثُمَّ لَحِقَ بِالْكُفَّارِ قَبْلَ أَنْ يُقْدَرَ عَلَيْهِ لَمْ يَمْنَعْهُ ذَلِكَ أَنْ يُقَامَ فِيهِ الْحَدُّ الَّذِي أَصَابَ .
Бизга Закариё ибн Яҳё хабар берди, у деди: бизга Ишоқ ибн Иброҳим ривоят қилди, у деди: менга Али ибн ал-Ҳусайн ибн Воқид хабар берди, у деди: менга отам ривоят қилди, у деди: бизга Язид ан-Наҳавий ривоят қилди, у Икримадан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилдики), у Аллаҳ таолонинг: «Албатта, Аллаҳ ва Унинг Расулига қарши уруш қиладиганларнинг... жазоси» (Моида сураси, 33) деган ояти ҳақида шундай деди: «Бу оят мушриклар ҳақида нозил бўлган. Улардан ким ушланмасидан олдин тавба қилса, унга (жазо билан) йўл йўқ. Бу оят мусулмон киши ҳақида эмас. Бас, ким қотиллик қилса, ерда бузғунчилик тарқатса, Аллаҳ ва Унинг Расулига қарши уруш қилса, сўнг ушланмасидан олдин кофирларга қўшилиб кетса, бу нарса унга содир этган (гуноҳи) учун белгиланган ҳадд жазоси қоим қилинишига тўсқинлик қила олмайди.»