أَخْبَرَنَا يُوسُفُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَعْمَرٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَجُلاً، قَتَلَ جَارِيَةً مِنَ الأَنْصَارِ عَلَى حُلِيٍّ لَهَا ثُمَّ أَلْقَاهَا فِي قَلِيبٍ وَرَضَخَ رَأْسَهَا بِالْحِجَارَةِ فَأَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُرْجَمَ حَتَّى يَمُوتَ .
Бизга Юсуф ибн Саид хабар берди, у деди: бизга Ҳажжож ривоят қилди, у Ибн Журайждан (ривоят қилди), у деди: менга Маъмар хабар берди, у Айюбдан, у Абу Қилобадан, у Анасдан (ривоят қилдики), бир киши ансорий бир қизни унга тегишли бўлган тақинчоғи учун ўлдирди, кейин уни қудуққа ташлади ва бошини тош билан эзғилади. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) у ўлгунча тошбўрон қилинишига буйруқ бердилар.