أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ أَدْرَكَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكُنْتُ عَلَى نَاضِحٍ لَنَا سَوْءٍ فَقُلْتُ لاَ يَزَالُ لَنَا نَاضِحُ سَوْءٍ يَا لَهْفَاهُ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " تَبِيعُنِيهِ يَا جَابِرُ " . قُلْتُ بَلْ هُوَ لَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لَهُ اللَّهُمَّ ارْحَمْهُ قَدْ أَخَذْتُهُ بِكَذَا وَكَذَا وَقَدْ أَعَرْتُكَ ظَهْرَهُ إِلَى الْمَدِينَةِ " . فَلَمَّا قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ هَيَّأْتُهُ فَذَهَبْتُ بِهِ إِلَيْهِ فَقَالَ " يَا بِلاَلُ أَعْطِهِ ثَمَنَهُ " . فَلَمَّا أَدْبَرْتُ دَعَانِي فَخِفْتُ أَنْ يَرُدَّهُ فَقَالَ " هُوَ لَكَ " .
Бизга Муҳаммад ибн Мансур хабар бериб, деди: бизга Суфён, Абуз-Зубайрдан, у Жобир (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга етиб олдилар, мен бизнинг ёмон (ҳориган) сувташар туямизда эдим. Мен: «Бизнинг ёмон сувташар туямиз тинмайди (яхшиланмайди), воҳ аттанг!» дедим. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Буни менга сотасанми, эй Жобир?» дедилар. Мен: «Балки у сизники, эй Расулаллаҳ,» дедим. (У): «Аллаҳим, уни мағфират қилгин; Аллаҳим, унга раҳм қилгин. Мен уни шунча ва шунча (пулга) олдим ва унинг устини (мингилигини) Мадинага қадар сенга арият (омонат) қилдим (берган бўлдим),» дедилар. Мен Мадинага етиб келганимда, уни тайёрлаб, олиб бордим. Шунда (у): «Эй Билол, унга унинг нархини бергин,» дедилар. Мен орқамга қайтаётганимда, (у) мени чақирди — мен уни (туяни) қайтариб беради деб қўрқдим — шунда (у): «У (туя) сеники,» дедилар.