أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبَانُ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ أَعْرَابِيًّا، أَتَى بَابَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَلْقَمَ عَيْنَهُ خُصَاصَةَ الْبَابِ فَبَصُرَ بِهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَتَوَخَّاهُ بِحَدِيدَةٍ أَوْ عُودٍ لِيَفْقَأَ عَيْنَهُ فَلَمَّا أَنْ بَصُرَ انْقَمَعَ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَمَا إِنَّكَ لَوْ ثَبَتَّ لَفَقَأْتُ عَيْنَكَ " .
Бизга Амр ибн Мансур хабар бериб, деди: бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилди, деди: бизга Абон ривоят қилди, деди: бизга Яҳё ривоят қилди, у Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан, у Анас ибн Моликдан (ривоят қилдики), бир аъробий (бадавий) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг эшикларига келди ва кўзини эшикнинг тирқишига тираб қаради. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни кўриб қолдилар ва кўзини чиқариш учун темир ёки таёқ билан унга (қараб) йўналдилар. (Ҳалиги киши буни) кўргач, (бошини) тортиб олди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Агар (жойингда) туриб турганингда, албатта кўзингни чиқариб қўйган бўлар эдим,» дедилар.