أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ شُعَيْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مَعْنٌ، قَالَ حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ دَخَلَ عَلَى أَبِي طَلْحَةَ الأَنْصَارِيِّ يَعُودُهُ فَوَجَدَ عِنْدَهُ سَهْلَ بْنَ حُنَيْفٍ فَأَمَرَ أَبُو طَلْحَةَ إِنْسَانًا يَنْزِعُ نَمَطًا تَحْتَهُ فَقَالَ لَهُ سَهْلٌ لِمَ تَنْزِعُ قَالَ لأَنَّ فِيهِ تَصَاوِيرُ وَقَدْ قَالَ فِيهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا قَدْ عَلِمْتَ . قَالَ أَلَمْ يَقُلْ " إِلاَّ مَا كَانَ رَقْمًا فِي ثَوْبٍ " . قَالَ بَلَى وَلَكِنَّهُ أَطْيَبُ لِنَفْسِي .
Бизга Али ибн Шуъайб хабар берди, у деди: бизга Маън ривоят қилди, у деди: бизга Молик ривоят қилди, Абун-Назрдан, у Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳдан (ривоят қилдики), у Абу Талҳа ал-Ансорий (розияллаҳу анҳу)нинг олдига уни кўргани (касалини сўраб) кирди ва унинг ёнида Саҳл ибн Ҳунайфни топди. Абу Талҳа бир кишига остидаги бир гиламни олиб ташлашни буюрди. Саҳл унга: «Нима учун уни олиб ташлаяпсан?» деди. У: «Чунки унда суратлар бор, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бу ҳақда сен билган нарсани айтганлар,» деди. У: «У: «Фақат кийимдаги нақш бўлса, бундан мустасно,» демаганмидилар?» деди. У: «Ҳа, лекин бу менинг кўнглимга кўпроқ хуш келади,» деди.