أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا وَكِيعٌ، قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ جَاءَتْ هِنْدٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبَا سُفْيَانَ رَجُلٌ شَحِيحٌ وَلاَ يُنْفِقُ عَلَىَّ وَوَلَدِي مَا يَكْفِينِي أَفَآخُذُ مِنْ مَالِهِ وَلاَ يَشْعُرُ قَالَ " خُذِي مَا يَكْفِيكِ وَوَلَدَكِ بِالْمَعْرُوفِ " .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар бериб, деди: бизга Вакииъ хабар берди, у деди: бизга Ҳишом ибн Урва ривоят қилди, отасидан, у Оишадан (ривоят қилдики), у деди: Ҳинд Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига келиб: «Эй Расулуллаҳ, Абу Суфён бахил киши, у менга ва боламга етарли (нафақа) сарфламайди. Унинг мол-мулкидан у сезмаган ҳолда олсам бўладими?» деди. У зот: «Маъруф (одат бўйича муносиб равишда) ўзингга ва болангга етарлича ол,» дедилар.