أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي مُوسَى، أَنَّ رَجُلَيْنِ، اخْتَصَمَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي دَابَّةٍ لَيْسَ لِوَاحِدٍ مِنْهُمَا بَيِّنَةٌ فَقَضَى بِهَا بَيْنَهُمَا نِصْفَيْنِ .
Бизга Амр ибн Али хабар берди, у деди: бизга Абдул-Аъло ривоят қилди, у деди: бизга Саид ривоят қилди, у Қатодадан, у Саид ибн Абу Бурдадан, у отасидан, у Абу Мусодан (ривоят қилдики): икки киши бир ҳайвон ҳақида Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурида даъволашдилар ва уларнинг ҳеч бирида далил (баййина) йўқ эди. Шунда у (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни иккаласи ўртасида тенг икки бўлакка бўлиб ҳукм қилдилар.