حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، قال: حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عَوْسَجَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ رَجُلاً، مَاتَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَمْ يَدَعْ وَارِثًا إِلاَّ عَبْدًا هُوَ أَعْتَقَهُ فَأَعْطَاهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِيرَاثَهُ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَالْعَمَلُ عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ فِي هَذَا الْبَابِ إِذَا مَاتَ الرَّجُلُ وَلَمْ يَتْرُكْ عَصَبَةً أَنَّ مِيرَاثَهُ يُجْعَلُ فِي بَيْتِ مَالِ الْمُسْلِمِينَ .
Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, у Амр ибн Динордан, у Авсажадан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), бир киши Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонларида вафот этди ва ўзи озод қилган бир қулдан бошқа ҳеч қандай ворисни қолдирмади. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга (ўша қулга) унинг меросини бердилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасандир. Бу бобда илм аҳли ҳузурида амал шундайки: агар бир киши вафот этиб, асаба (ота томонидан эркак қариндош)ларни қолдирмаса, унинг мероси мусулмонларнинг байтулмолига (хазинасига) қўйилади.