حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ، وَأَبُو أُسَامَةَ عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلِمَةَ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ عَسَّالٍ، قَالَ قَالَ يَهُودِيٌّ لِصَاحِبِهِ اذْهَبْ بِنَا إِلَى هَذَا النَّبِيِّ . فَقَالَ صَاحِبُهُ لاَ تَقُلْ نَبِيٌّ إِنَّهُ لَوْ سَمِعَكَ كَانَ لَهُ أَرْبَعَةُ أَعْيُنٍ . فَأَتَيَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلاَهُ عَنْ تِسْعِ آيَاتٍ بَيِّنَاتٍ . فَقَالَ لَهُمْ " لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا وَلاَ تَسْرِقُوا وَلاَ تَزْنُوا وَلاَ تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلاَّ بِالْحَقِّ وَلاَ تَمْشُوا بِبَرِيءٍ إِلَى ذِي سُلْطَانٍ لِيَقْتُلَهُ وَلاَ تَسْحَرُوا وَلاَ تَأْكُلُوا الرِّبَا وَلاَ تَقْذِفُوا مُحْصَنَةً وَلاَ تُوَلُّوا الْفِرَارَ يَوْمَ الزَّحْفِ وَعَلَيْكُمْ خَاصَّةً الْيَهُودَ أَنْ لاَ تَعْتَدُوا فِي السَّبْتِ " . قَالَ فَقَبَّلُوا يَدَهُ وَرِجْلَهُ فَقَالاَ نَشْهَدُ أَنَّكَ نَبِيٌّ . قَالَ " فَمَا يَمْنَعُكُمْ أَنْ تَتَّبِعُونِي " . قَالُوا إِنَّ دَاوُدَ دَعَا رَبَّهُ أَنْ لاَ يَزَالَ فِي ذُرِّيَّتِهِ نَبِيٌّ وَإِنَّا نَخَافُ إِنْ تَبِعْنَاكَ أَنْ تَقْتُلَنَا الْيَهُودُ . وَفِي الْبَابِ عَنْ يَزِيدَ بْنِ الأَسْوَدِ وَابْنِ عُمَرَ وَكَعْبِ بْنِ مَالِكٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Абу Курайб ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн Идрис ва Абу Усома ривоят қилди, Шуъбадан, у Амр ибн Муррадан, у Абдуллаҳ ибн Салимадан, у Сафвон ибн Ассолдан (ривоят қилиб) дедики: Бир яҳудий ўртоғига: «Бизни шу Набий ҳузурига олиб бор,» деди. Ўртоғи унга: «‹Набий› дема, агар у сени эшитса, унинг тўртта кўзи бор (деб ўйлаб хурсанд бўлиб кетади),» деди. Сўнг иккаласи Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига келиб, ундан тўққизта равшан оят (аломат) ҳақида сўрадилар. У эса уларга: «Аллаҳга ҳеч нарсани шерик қилманглар, ўғрилик қилманглар, зино қилманглар, Аллаҳ ҳаром қилган жонни ноҳақ ўлдирманглар, бегуноҳ кишини ўлдирилиши учун ҳоким ҳузурига (чақиб) элтманглар, сеҳр қилманглар, рибо еманглар, покиза аёлга (зино) туҳмат қилманглар, жанг куни қочиб орқага қараманглар. Сизларга — яҳудийларга — хусусан: шанба кунида тажовуз қилмаслигингиз (лозим),» дедилар. (Рови) деди: Шунда улар унинг қўлини ва оёғини ўпиб: «Биз гувоҳлик берамизки, сен Набийсан,» дедилар. У: «Бас, нима сизларни менга эргашишдан тўсиб турибди?» дедилар. Улар: «Довуд Роббига унинг зурриётида доимо Набий бўлиб туришини дуо қилган эди. Биз эса, агар сенга эргашсак, яҳудийлар бизни ўлдиришидан қўрқамиз,» дедилар. Бу бобда Язид ибн ал-Асвад, Ибн Умар ва Каъб ибн Моликдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.