أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، عَنِ ابْنِ إِدْرِيسَ، قَالَ أَنْبَأَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلِمَةَ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ عَسَّالٍ، قَالَ قَالَ يَهُودِيٌّ لِصَاحِبِهِ اذْهَبْ بِنَا إِلَى هَذَا النَّبِيِّ . قَالَ لَهُ صَاحِبُهُ لاَ تَقُلْ نَبِيٌّ لَوْ سَمِعَكَ كَانَ لَهُ أَرْبَعَةُ أَعْيُنٍ . فَأَتَيَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَسَأَلاَهُ عَنْ تِسْعِ آيَاتٍ بَيِّنَاتٍ فَقَالَ لَهُمْ " لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا وَلاَ تَسْرِقُوا وَلاَ تَزْنُوا وَلاَ تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلاَّ بِالْحَقِّ وَلاَ تَمْشُوا بِبَرِيءٍ إِلَى ذِي سُلْطَانٍ وَلاَ تَسْحَرُوا وَلاَ تَأْكُلُوا الرِّبَا وَلاَ تَقْذِفُوا الْمُحْصَنَةَ وَلاَ تَوَلَّوْا يَوْمَ الزَّحْفِ وَعَلَيْكُمْ خَاصَّةً يَهُودُ أَنْ لاَ تَعْدُوا فِي السَّبْتِ " . فَقَبَّلُوا يَدَيْهِ وَرِجْلَيْهِ وَقَالُوا نَشْهَدُ أَنَّكَ نَبِيٌّ . قَالَ " فَمَا يَمْنَعُكُمْ أَنْ تَتَّبِعُونِي " . قَالُوا إِنَّ دَاوُدَ دَعَا بِأَنْ لاَ يَزَالَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِ نَبِيٌّ وَإِنَّا نَخَافُ إِنِ اتَّبَعْنَاكَ أَنْ تَقْتُلَنَا يَهُودُ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Ало хабар берди, у Ибн Идрисдан (ривоят қилди), у деди: бизга Шуъба хабар берди, у Амр ибн Муррадан, у Абдуллаҳ ибн Салимадан, у Сафвон ибн Ассолдан (ривоят қилдики), у деди: «Бир яҳудий шеригига: «Бизни мана шу Набийнинг олдига олиб бор,» деди. Шериги унга: «Набий дема, агар у эшитса, тўрт кўзли бўлиб қолади (манманланади),» деди. Сўнг улар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келиб, ундан тўққизта равшан оят (белги) ҳақида сўрашди. У уларга: «Аллаҳга ҳеч нарсани шерик қилманглар, ўғирлик қилманглар, зино қилманглар, Аллаҳ ҳаром қилган жонни ноҳақдан ўлдирманглар, бегуноҳ кишини ҳоким ҳузурига (чақ учун) олиб борманглар, сеҳр қилманглар, рибо (судхўрлик) еманглар, покиза аёлга (зино) туҳматини қилманглар ва жанг куни (жангдан) қочманглар; сизлар, яҳудийлар, хусусан, шанба куни ҳадингиздан ошманглар,» дедилар. Шунда улар унинг қўллари ва оёқларидан ўпиб: «Биз сенинг Набий эканлигингга гувоҳлик берамиз,» дедилар. У: «Ундай бўлса, менга эргашишингизга нима тўсқинлик қиляпти?» дедилар. Улар: «Албатта Довуд (алайҳиссалом) ўз зурриётидан тўхтовсиз Набий бўлиб туришини (сўраб) дуо қилган. Биз агар сенга эргашсак, яҳудийлар бизни ўлдиришидан қўрқамиз,» дедилар.»