حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ أَبِي عُبَيْدَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ، قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ بَدْرٍ وَجِيءَ بِالأُسَارَى قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا تَقُولُونَ فِي هَؤُلاَءِ الأُسَارَى " . فَذَكَرَ فِي الْحَدِيثِ قِصَّةً فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَنْفَلِتَنَّ مِنْهُمْ أَحَدٌ إِلاَّ بِفِدَاءٍ أَوْ ضَرْبِ عُنُقٍ " . قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْعُودٍ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِلاَّ سُهَيْلَ بْنَ بَيْضَاءَ فَإِنِّي قَدْ سَمِعْتُهُ يَذْكُرُ الإِسْلاَمَ . قَالَ فَسَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَمَا رَأَيْتُنِي فِي يَوْمٍ أَخْوَفَ أَنْ تَقَعَ عَلَىَّ حِجَارَةٌ مِنَ السَّمَاءِ مِنِّي فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ قَالَ حَتَّى قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِلاَّ سُهَيْلَ ابْنَ بَيْضَاءَ " . قَالَ وَنَزَلَ الْقُرْآنُ بِقَوْلِ عُمَرَ : ( مَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَكُونَ لَهُ أَسْرَى حَتَّى يُثْخِنَ فِي الأَرْضِ ) إِلَى آخِرِ الآيَاتِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَأَبُو عُبَيْدَةَ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ أَبِيهِ .
Бизга Ҳаннод ривоят қилди, бизга Абу Муовия, ал-Аъмашдан, у Амр ибн Муррадан, у Абу Убайда ибн Абдуллаҳдан, у Абдуллаҳ ибн Масъуддан (ривоят қилдики), у деди: Бадр куни бўлганда ва асирлар келтирилганда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бу асирлар ҳақида нима дейсизлар?» дедилар. Кейин у ҳадисда бир воқеани зикр қилди. Бас, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Улардан биронта ҳам фидо (тўлов) ёки бўйин чопишдан бошқа нарса билан қутулиб кетмасин,» дедилар. Абдуллаҳ ибн Масъуд деди: мен: «Эй Расулуллаҳ, фақат Суҳайл ибн Байзодан ташқари, чунки мен уни Исломни зикр қилаётганини эшитган эдим,» дедим. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жим қолдилар. У деди: мен ўзимни ҳеч қачон ўша кундагидек осмондан устимга тошлар тушишидан қўрққан ҳолатда кўрмаганман. У деди: ниҳоят Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Суҳайл ибн Байзодан ташқари,» дедилар. У деди: Умарнинг сўзига мувофиқ Қуръан нозил бўлди: «Ҳеч бир Набийга, то ерда (душманни) енгмагунча, асирлар (олиши) лойиқ бўлмаган...» оятларининг охиригача. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳасан ҳадисдир. Абу Убайда ибн Абдуллаҳ отасидан (ҳадис) эшитмаган.