حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ قَابُوسِ بْنِ أَبِي ظَبْيَانَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِمَكَّةَ ثُمَّ أُمِرَ بِالْهِجْرَةِ فَنَزَلَتْ عَلَيْهِ : ( قُلْ رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانًا نَصِيرًا ) . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, бизга Жарир ривоят қилди, Қобус ибн Абу Забёндан, у отасидан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Маккада эдилар, сўнг ҳижратга буюрилдилар ва у зотга: «Айтинг: «Роббим, мени рост кириш билан киргизгин ва мени рост чиқиш билан чиқаргин ҳамда менга Сенинг ҳузурингдан ёрдам берувчи қудрат ато этгин»» (Исро сураси, 80) (ояти) нозил бўлди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.