حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ، قَالَ سَمِعْتُ مُصْعَبَ بْنَ سَعْدٍ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ، سَعْدٍ قَالَ أُنْزِلَتْ فِيَّ أَرْبَعُ آيَاتٍ . فَذَكَرَ قِصَّةً فَقَالَتْ أُمُّ سَعْدٍ أَلَيْسَ قَدْ أَمَرَ اللَّهُ بِالْبِرِّ وَاللَّهِ لاَ أَطْعَمُ طَعَامًا وَلاَ أَشْرَبُ شَرَابًا حَتَّى أَمُوتَ أَوْ تَكْفُرَ قَالَ فَكَانُوا إِذَا أَرَادُوا أَنْ يُطْعِمُوهَا شَجَرُوا فَاهَا فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ : (ووَصَّيْنَا الإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حُسْنًا ) الآيَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ва Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилишди, улар дедилар: бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба Симок ибн Ҳарбдан ривоят қилди, у деди: мен Мусъаб ибн Саъднинг отаси Саъддан ривоят қилиб (гапираётганини) эшитдим. (Саъд) деди: мен ҳақимда тўртта оят нозил бўлди. Сўнг у бир воқеани зикр қилди: Саъднинг онаси: «Аллаҳ яхшилик (қилиш)ни буюрмаганмиди? Аллаҳга қасамки, мен сен куфрга кетмагунингча ёки ўлмагунча таом емайман ва ичимлик ичмайман,» деди. У деди: улар унга таом ейдирмоқчи бўлсалар, оғзини (куч билан) очишарди. Шунда ушбу оят нозил бўлди: «Ва Биз инсонни ота-онасига яхшилик қилишга буюрдик,» — (деган) оят. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.