حَدَّثَنَا أَبُو سَلَمَةَ، يَحْيَى بْنُ الْمُغِيرَةِ الْمَخْزُومِيُّ الْمَدَنِيُّ وَغَيْرُ وَاحِدٍ قَالُوا حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي فُدَيْكٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ الْفَضْلِ، عَنِ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا أَهَمَّهُ الأَمْرُ رَفَعَ رَأْسَهُ إِلَى السَّمَاءِ فَقَالَ " سُبْحَانَ اللَّهِ الْعَظِيمِ " . وَإِذَا اجْتَهَدَ فِي الدُّعَاءِ قَالَ " يَا حَىُّ يَا قَيُّومُ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ .
Бизга Абу Салама Яҳё ибн ал-Муғира ал-Махзумий ал-Маданий ва бошқа бир нечта (рови) ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Ибн Абу Фудайк, Иброҳим ибн ал-Фазлдан, у ал-Мақбурийдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бирор иш уларни ташвишга солиб қўйганида, бошларини осмонга кўтариб: «Буюк Аллаҳ ни поклаб ёд этаман (субҳоналлаҳ ил-Азим),» дер эдилар. Дуода жидду жаҳд қилганларида эса: «Эй тирик, эй доим қойим турувчи (Ё Ҳайй, ё Қайюм),» дер эдилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир.