حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا هَاشِمٌ، وَهُوَ ابْنُ سَعِيدٍ الْكُوفِيُّ حَدَّثَنِي كِنَانَةُ، مَوْلَى صَفِيَّةَ قَالَ سَمِعْتُ صَفِيَّةَ، تَقُولُ دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبَيْنَ يَدَىَّ أَرْبَعَةُ آلاَفِ نَوَاةٍ أُسَبِّحُ بِهَا فَقُلْتُ لَقَدْ سَبَّحْتُ بِهَذِهِ . فَقَالَ " أَلاَ أُعَلِّمُكِ بِأَكْثَرَ مِمَّا سَبَّحْتِ بِهِ " . فَقُلْتُ بَلَى عَلِّمْنِي . فَقَالَ " قُولِي سُبْحَانَ اللَّهِ عَدَدَ خَلْقِهِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ مِنْ حَدِيثِ صَفِيَّةَ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ مِنْ حَدِيثِ هَاشِمِ بْنِ سَعِيدٍ الْكُوفِيِّ وَلَيْسَ إِسْنَادُهُ بِمَعْرُوفٍ . وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, (у деди:) бизга Абдуссамад ибн Абдулворис ривоят қилди, (у деди:) бизга Ҳошим — у Ибн Саид ал-Куфийдир — ривоят қилди, (у деди:) менга Сафийянинг озод қилган қули Кинона ривоят қилди, у деди: мен Сафийя (розияллаҳу анҳо)нинг шундай деганини эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузуримга кирдилар, олдимда мен билан тасбеҳ айтаётган тўрт минг данак бор эди. Мен: «Мен булар билан тасбеҳ айтдим,» дедим. У: «Сенга сен тасбеҳ айтганингдан кўпроқ (савобли) нарсани ўргатмайми?» дедилар. Мен: «Албатта, менга ўргатинг,» дедим. У: «‹Аллаҳ Унинг махлуқлари сонича покдир (Субҳаналлаҳи адада халқиҳи),› деб айт,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир, биз уни Сафийянинг ҳадиси (орқали) фақат шу йўл билан, Ҳошим ибн Саид ал-Куфийнинг ҳадиси (орқали) биламиз, унинг исноди маъруф (машҳур) эмас. Бу бобда Ибн Аббосдан (ҳам) (ривоят) бор.