حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ سَعِيدٍ الْكِنْدِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُحَيَّاةَ يَحْيَى بْنُ يَعْلَى بْنِ عَطَاءٍ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنِ ابْنِ أَخِي عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلاَمٍ، قَالَ لَمَّا أُرِيدَ قَتْلُ عُثْمَانَ جَاءَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلاَمٍ فَقَالَ لَهُ عُثْمَانُ مَا جَاءَ بِكَ قَالَ جِئْتُ فِي نَصْرِكَ . قَالَ اخْرُجْ إِلَى النَّاسِ فَاطْرُدْهُمْ عَنِّي فَإِنَّكَ خَارِجًا خَيْرٌ لِي مِنْكَ دَاخِلاً . فَخَرَجَ عَبْدُ اللَّهِ إِلَى النَّاسِ فَقَالَ أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّهُ كَانَ اسْمِي فِي الْجَاهِلِيَّةِ فُلاَنٌ فَسَمَّانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَبْدَ اللَّهِ وَنَزَلَتْ فِيَّ آيَاتٌ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ فَنَزَلَتْ فِيَّ : ( وشهد شَاهِدٌ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَلَى مِثْلِهِ فَآمَنَ وَاسْتَكْبَرْتُمْ إِنَّ اللَّهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ) وَنَزَلَتْ فِيَّ : ( قلْ كَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ ) إِنَّ لِلَّهِ سَيْفًا مَغْمُودًا عَنْكُمْ وَإِنَّ الْمَلاَئِكَةَ قَدْ جَاوَرَتْكُمْ فِي بَلَدِكُمْ هَذَا الَّذِي نَزَلَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاللَّهَ اللَّهَ فِي هَذَا الرَّجُلِ أَنْ تَقْتُلُوهُ فَوَاللَّهِ لَئِنْ قَتَلْتُمُوهُ لَتَطْرُدُنَّ جِيرَانَكُمُ الْمَلاَئِكَةَ وَلَتَسُلُّنَّ سَيْفَ اللَّهِ الْمَغْمُودَ عَنْكُمْ فَلاَ يُغْمَدُ عَنْكُمْ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ . قَالُوا اقْتُلُوا الْيَهُودِيَّ وَاقْتُلُوا عُثْمَانَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ إِنَّمَا نَعْرِفُهُ مِنْ حَدِيثِ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ . وَقَدْ رَوَى شُعَيْبُ بْنُ صَفْوَانَ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ فَقَالَ عَنْ عُمَرَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلاَمٍ عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلاَمٍ .
Бизга Али ибн Саид ал-Киндий ривоят қилди, у деди: бизга Абу Муҳайё Яҳё ибн Яъло ибн Ато ривоят қилди, Абдулмалик ибн Умайрдан, у Абдуллаҳ ибн Саломнинг жиянидан (ривоят қилдики), у деди: Усмонни ўлдирмоқчи бўлинганда, Абдуллаҳ ибн Салом келди. Шунда Усмон унга: «Сени нима (юмуш) келтирди?» деди. У: «Сенга ёрдам бериш учун келдим,» деди. У (Усмон): «Одамлар олдига чиқиб, уларни мендан ҳайдаб юбор, чунки сенинг ташқарида бўлишинг менга ичкарида бўлишингдан яхшироқдир,» деди. Шунда Абдуллаҳ одамлар олдига чиқиб: «Эй одамлар! Менинг жоҳилиятдаги исмим фалон эди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга Абдуллаҳ деб исм қўйдилар ва Аллаҳнинг китобидан мен ҳақимда оятлар нозил бўлди. Мен ҳақимда: «Бани Исроилдан бир гувоҳ (Таврот) шунга ўхшаш (Қуръан)га гувоҳлик берди-ю, (унга) иймон келтирди, сизлар эса кибр қилдингиз. Албатта, Аллаҳ золим қавмни ҳидоят қилмайди,» (Аҳқоф сураси, 10) (ояти) нозил бўлди ва мен ҳақимда: «Айт: «Мен билан сизлар ўртангизда гувоҳ бўлишга Аллаҳ ва китоб илми ҳузурида бўлган киши кифоядир,» (Раъд сураси, 43) (ояти) нозил бўлди. Албатта, Аллаҳнинг сизлардан ғилофига солинган бир қиличи бордир ва албатта, малоикалар бу шаҳарингизда сизларга қўшни бўлганлар — бу (шаҳар) шундаки, унда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га (ваҳий) нозил бўлган. Бас, бу киши (Усмон) борасида Аллаҳдан қўрқинглар, уни ўлдирманглар. Аллаҳга қасамки, агар уни ўлдирсангиз, қўшниларингиз бўлган малоикаларни албатта ҳайдаб юборасиз ва Аллаҳнинг сизлардан ғилофга солинган қиличини албатта тортиб чиқарасиз, у эса қиёмат кунигача сизлардан ғилофга солинмайди,» деди. Улар: «Яҳудийни ўлдиринглар ва Усмонни ўлдиринглар!» дейишди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир, биз уни фақат Абдулмалик ибн Умайрнинг ҳадисидан биламиз. Шуайб ибн Сафвон бу ҳадисни Абдулмалик ибн Умайрдан ривоят қилиб: «Умар ибн Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Саломдан, у бобоси Абдуллаҳ ибн Саломдан,» деган.