حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا رِفَاعَةُ بْنُ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ رِفَاعَةَ بْنِ رَافِعٍ الزُّرَقِيُّ، عَنْ عَمِّ، أَبِيهِ مُعَاذِ بْنِ رِفَاعَةَ عَنْ أَبِيهِ، قَالَ صَلَّيْتُ خَلْفَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَعَطَسْتُ فَقُلْتُ الْحَمْدُ لِلَّهِ حَمْدًا كَثِيرًا طَيِّبًا مُبَارَكًا فِيهِ مُبَارَكًا عَلَيْهِ كَمَا يُحِبُّ رَبُّنَا وَيَرْضَى . فَلَمَّا صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم انْصَرَفَ فَقَالَ " مَنِ الْمُتَكَلِّمُ فِي الصَّلاَةِ " . فَلَمْ يَتَكَلَّمْ أَحَدٌ ثُمَّ قَالَهَا الثَّانِيَةَ " مَنِ الْمُتَكَلِّمُ فِي الصَّلاَةِ " . فَلَمْ يَتَكَلَّمْ أَحَدٌ ثُمَّ قَالَهَا الثَّالِثَةَ " مَنِ الْمُتَكَلِّمُ فِي الصَّلاَةِ " . فَقَالَ رِفَاعَةُ بْنُ رَافِعِ ابْنِ عَفْرَاءَ أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ " كَيْفَ قُلْتَ " . قَالَ قُلْتُ الْحَمْدُ لِلَّهِ حَمْدًا كَثِيرًا طَيِّبًا مُبَارَكًا فِيهِ مُبَارَكًا عَلَيْهِ كَمَا يُحِبُّ رَبُّنَا وَيَرْضَى فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَدِ ابْتَدَرَهَا بِضْعَةٌ وَثَلاَثُونَ مَلَكًا أَيُّهُمْ يَصْعَدُ بِهَا " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ أَنَسٍ وَوَائِلِ بْنِ حُجْرٍ وَعَامِرِ بْنِ رَبِيعَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ رِفَاعَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَكَأَنَّ هَذَا الْحَدِيثَ عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنَّهُ فِي التَّطَوُّعِ لأَنَّ غَيْرَ وَاحِدٍ مِنَ التَّابِعِينَ قَالُوا إِذَا عَطَسَ الرَّجُلُ فِي الصَّلاَةِ الْمَكْتُوبَةِ إِنَّمَا يَحْمَدُ اللَّهَ فِي نَفْسِهِ وَلَمْ يُوَسِّعُوا فِي أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Рифоа ибн Яҳё ибн Абдуллаҳ ибн Рифоа ибн Рофииъ аз-Зурақий ривоят қилди, отасининг амакиси Муоз ибн Рифоадан, у отасидан (ривоят қилдики), у деди: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) орқасида намоз ўқидим. Акса уриб, мен: «Алҳамду лиллаҳи ҳамдан касиран таййибан мубаракан фиҳи мубаракан алайҳи кама юҳиббу Раббуна ва ярзо (Ҳамду санолар, кўп, покиза, баракали, Роббимиз суйган ва рози бўлган ҳамдлар билан Аллаҳгадир),» дедим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозни ўқиб бўлгач, (юзларини) ўгириб: «Намозда ким гапирди?» дедилар. Ҳеч ким гапирмади. Сўнг иккинчи марта уни айтдилар: «Намозда ким гапирди?» Ҳеч ким гапирмади. Сўнг учинчи марта уни айтдилар: «Намозда ким гапирди?» Шунда Рифоа ибн Рофииъ ибн Афро: «Мен, эй Расулуллаҳ,» деди. У: «Қандай дединг?» дедилар. У: «Мен: «Алҳамду лиллаҳи ҳамдан касиран таййибан мубаракан фиҳи мубаракан алайҳи кама юҳиббу Раббуна ва ярзо,» дедим,» деди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Жоним қўлида бўлган Зот билан қасамки, ўттиз нечта малоика уни қайси бири кўтариб чиқишга олдинма-олдин шошилдилар,» дедилар. (Термизий) деди: бу бобда Анас, Воил ибн Ҳужр ва Омир ибн Робиадан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Рифоанинг ҳадиси ҳасан ҳадисдир. Бу ҳадис гўё баъзи илм аҳли ҳузурида нафл (намоз) ҳақида (деб тушунилади), чунки тобеинлардан бирортаси эмас, кўплари: «Киши фарз намозда акса урса, фақат ичида (ўз дилида) Аллаҳга ҳамд айтади,» дедилар ва бундан ортиғига рухсат бермадилар.