حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ إِسْحَاقَ الْهَمْدَانِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ عَاشُورَاءُ يَوْمًا تَصُومُهُ قُرَيْشٌ فِي الْجَاهِلِيَّةِ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصُومُهُ فَلَمَّا قَدِمَ الْمَدِينَةَ صَامَهُ وَأَمَرَ النَّاسَ بِصِيَامِهِ فَلَمَّا افْتُرِضَ رَمَضَانُ كَانَ رَمَضَانُ هُوَ الْفَرِيضَةَ وَتَرَكَ عَاشُورَاءَ فَمَنْ شَاءَ صَامَهُ وَمَنْ شَاءَ تَرَكَهُ . وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ وَقَيْسِ بْنِ سَعْدٍ وَجَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ وَابْنِ عُمَرَ وَمُعَاوِيَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَالْعَمَلُ عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ عَلَى حَدِيثِ عَائِشَةَ وَهُوَ حَدِيثٌ صَحِيحٌ لاَ يَرَوْنَ صِيَامَ يَوْمِ عَاشُورَاءَ وَاجِبًا إِلاَّ مَنْ رَغِبَ فِي صِيَامِهِ لِمَا ذُكِرَ فِيهِ مِنَ الْفَضْلِ .
Бизга Ҳорун ибн Ишоқ ал-Ҳамдоний ривоят қилди, у деди: бизга Абда ибн Сулаймон ривоят қилди, Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилдики), у деди: Ошуро Қурайш жоҳилият даврида рўза тутадиган бир кун эди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳам уни рўза тутар эдилар. У Мадинага келганларида уни рўза тутдилар ва одамларни ҳам уни рўза тутишга буюрдилар. Рамазон фарз қилинганда, Рамазон фарз бўлиб қолди ва Ошуро (рўзаси мажбурийлиги) тарк этилди. Энди ким хоҳласа уни рўза тутади, ким хоҳласа уни тарк этади. Бу бобда Ибн Масъуд, Қайс ибн Саъд, Жобир ибн Самура, Ибн Умар ва Муовия (розияллаҳу анҳум)дан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Илм аҳли наздида амал Оиша ҳадисига биноандир, у саҳиҳ ҳадисдир; улар Ошуро кунининг рўзасини вожиб деб ҳисобламайдилар, фақат унда зикр қилинган фазл сабабли уни рўза тутишни истаган киши (тутади).