حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَانَ يَوْمُ عَاشُورَاءَ تَصُومُهُ قُرَيْشٌ فِي الْجَاهِلِيَّةِ، وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصُومُهُ، فَلَمَّا قَدِمَ الْمَدِينَةَ صَامَهُ، وَأَمَرَ بِصِيَامِهِ، فَلَمَّا فُرِضَ رَمَضَانُ تَرَكَ يَوْمَ عَاشُورَاءَ، فَمَنْ شَاءَ صَامَهُ، وَمَنْ شَاءَ تَرَكَهُ.
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди, Моликдан, у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Ошуро куни — Қурайш жоҳилиятда уни рўза тутар эди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (ҳам) уни рўза тутар эди. У зот Мадинага келгач, уни рўза тутди ва уни рўза тутишга буюрди. Рамазон фарз қилингач, Ошуро кунини тарк қилди (вожиблигини), ким хоҳласа, уни рўза тутар, ким хоҳласа, уни тарк қилар эди.